Rómans á Ítalíu
10 september 2011 - Hildur Hinriks
Ég var búin að búa hérna í 2 ár.
Það var svolítið skrítið til þess að hugsa að á þessum tveimur árum hafði ég aldrei farið heim. Mig langaði oft heim en ekki það mikið að ég hringdi í bankann til að fá hækkaðan yfirdráttinn. Það var svo rosalega dýrt að fljúga til Íslands frá Ítalíu, ekkert beint flug.
Vor í lofti, samt bara byrjun mars. Sumarið yrði komið eftir tvo mánuði með öllum sínum hita. Á leiðinni í skólann leit ég upp, hafði lært það þegar ég var skiptinemi 10 árum áður; merkilegt hvað maður sá umhverfið í öðru ljósi bara með því að líta upp.
Skoða fallegu byggingarnar, sótið, listaverkin utan á húsunum, þvottinn og blómapottana. Ég var á leið í skólann, þar voru vinir mínir. Giada tuttugu og eins árs gamall unglingur með mikla hæfileika, Chiara fordekruð dýralæknisdóttir, Saleti, þrítug brasilísk læknisfrú að leika sér með peninga mannsins síns. Og Andrea, yndislegur samkynhneigður þræll tískunnar.
Stundum fílaði ég mig eins og miðaldra konu í skólanum en það var nú sennilega bara reynslan sem íslenskur raunveruleiki bauð upp á. Ítalir hafa ekki sumarvinnu, ég byrjaði að vinna 10 ára. Á ítalíu er það barnaþrælkun. Ítalir fluttu heldur aldrei að heiman. Ekki fyrr en mamma og pabbi voru búin að kaupa handa þeim íbúð og þeir að gifta sig. Oft fluttu þeir ekki saman fyrr en daginn eftir brúðkaupið..klikkun fannst mér.
Síminn minn hringdi, nafnið Alberto blikkaði á skjánum. Ég fann smá skelfingarhroll hríslast um mig, var enn í viðjum geðveikinnar fann ég. Berti skerti...ætti ég að svara? Ég vissi svo sem hvað hann vildi. Vildi fá mig aftur.
Tveimur árum áður hafði ég kynnst Berta skerta á netinu. Sennilega var það ástsýkin í mér sem fékk mig til að líta við honum tvisvar. Hann kom til Íslands og ég ákvað að gefa honum séns...hefði betur ekki gert það, því eftir eitt ár í sambandi við hann var ég orðin gjörsamlega búin andlega.
Hann er einkasonur og fordekraður geðsjúklingur. Með hálfrakaðan haus og hálft skegg. Alveg satt, vinstra megin er hár og hægra megin er skalli. Hægra megin er skegg og vinstra megin ekkert. Eins og teiknimyndafígúra. Lýsir honum náttúrulega vel.
Þegar ég hætti með honum byrjaði ég með öðrum sem var í hæfilegri fjarlægð. Var ekki ástfangin af honum en fann að það var eina leiðin til að slíta mig út úr geðveikinni. Ég leigði af foreldrum Berta og hann vildi að ég færi. Ég vildi það og við undirbúninginn kom tilboð frá Berta: Ég mætti halda áfram að leigja þessa íbúð, ef ég myndi bara totta hann einu sinni í viku, nánar tiltekið á laugardögum!
Ég mætti sko alveg eiga kærastann áfram, ef að ég bara tottaði hann.
Framhaldssaga fyrsti hluti.
Ástin er gildra. Þegar hún birtist sjáum við aðeins ljósið, ekki skuggana.- Paulo Coelho
Leita
Ritstýrur
