Rómans á Ítalíu II
13 september 2011 - Hildur Hinriks
Og núna var hann að hringja í mig til að rukka mig fyrir gjafirnar sem hann var búinn að gefa mér síðasta árið. Hálsmen, eyrnalokka, gervipels, úr og farsíma og svo eitthvað fleira smálegt. Fimmtíu þúsund íslenskar.
Stoppaðu hér ef þú hefur misst af fyrsta hluta sögunnar! Svo máttu halda áfram:
Ég var að spá í að borga honum, það væri sennilega best til að losna við hann...Halló!
Hvar eru peningarnir mínir? Rödd hans hljómaði eins og í leigumorðingja.
Ég er með þá, komdu klukkan 19. í kvöld, sagði ég og fann hvernig rödd mín titraði. Ég skellti svo á. Ok, fjórir tímar í skólanum, svo heim og undibúa mig fyrir geðsjúklinginn, afhenda peningana og fá hann út úr lífi mínu fyrir fullt og allt.
Salete tók á móti mér þegar ég kom í skólann. Hún var hálfföl, það var ekki fitututla utan á henni en samt var hún með fitukomplexa.
Er allt í lagi með þig? Spurði ég. Jú jú, svaraði hún, ég er bara þreytt eftir nóttina, var á klósettinu í alla nótt.
Nú, spurði ég, ertu lasin? Nei þetta eru nýju megrunarpillurnar, þær skilja fituna frá matnum og nú rennur bara fita úr rassinum á mér..! Ha? Ég gapti. Já, ég er með dömubindi, þarf að skipta á klukkutíma fresti...þetta er svakalega vont, ég hefði ekki átt að taka svona margar!
Maðurinn hennar Salete, Mario, var tannlæknir og hann gat skrifað út lyfseðla og hafði strax skrifað út fyrir þessum nýju pillum frá Ameríku. Salete hélt áfram:
Ég fór á næturklúbb í gær, og þegar ég var að dansa tók fann ég að eitthvað rann niður löppina á mér, ég var ekki í nærbuxum, kjóllinn var svo þröngur, ég hljóp á klósettið og sá þá að þetta var fita og hún var komin í kjólinn minn, rauðleit eins og ég væri með túrblett á rassinum. Ég fór heim.
Þetta kom mér ekkert á óvart, Salete var ótrúleg. Og hennar vinkonur. Fyrstu og einu brjóstin sem ég hafði komið við voru bjóst Önu vinkonu hennar, 5 dögum eftir aðgerð. Voða þrýstin og fín en kannski ekki alveg eitthvað sem mann langar til að snerta sem gagnkynhneigð ung kona...
Kannski var það af því að hún var frá Brasilíu en fyrir henni var ekkert mál að fara í lýtaaðgerðir og útlitið skipti öllu máli. Salete var smá skökk til augnanna, það var vegna þess að hún hafði farið í aðgerð til að láta lyfta augunum þegar hún var 22ja ára. Hún fór til flottasta lýtalæknis í Sao Paolo en þar sem hún var ekki ,,celebrity” lét hann nema framkvæma aðgerðina. Það mistókst smá. Sást ekkert voða mikið en samt svolítið.
Núna var Mario að vinna að skiptivinnudíl við vin sinn, lýtalækni. Díllinn gekk út á það að hann myndi gera við tennurnar í fjölskyldunni meðan lýtalæknirinn lappaði upp á Salete. Nota Bene, Salete var bara 28 ára.
Þegar skóladagurinn var búinn, flýtti ég mér heim til að taka á móti Berta skerta, ég var með þrjátíu þúsund íslenskar í vasanum og ætlaði að láta hann fá það. Vonandi yrði málið dautt. Það var nóg fyrir símanum og smá auka, ég ætlaði ekki að borga fyrir afmælis- og jólagjöf! Ég fór í snögga sturtu, varð að flýta mér og nota bara sjampó því vatnið dugði ekki til að nota hárnæringu líka. Ég fékk mér einn bjór og fór að teikna fyrir skólann.
Þegar bjallan hringdi hrökk ég við. Skemmdi teikninguna.
Ástin er gildra. Þegar hún birtist sjáum við aðeins ljósið, ekki skuggana.- Paulo Coelho
Leita
Ritstýrur
