Spegill.is - Klúr áreitni

Klúr áreitni

30 október 2011 - Heiða Þórðar

Við á Speglinum erum ekki hlynntar nafn- og andlitslausum pistlum. Bara alls ekki. En þegar okkur berst bréf um mál sem við teljum að veki fólk til umhugsunar, að eitthvað geti mögulega komið út úr birtingunni, þá gerum við undantekningu. Klárlega.

Daman sem sendi mér bréfið er ung, falleg og í góðu starfi. Fjölskyldukona með mann, börn og hund. Hún vildi deila hugleiðingum sínum í þeirri von að hún yrði einhverjum til góða.

Hér kemur bréfið:

Í dag hefur umræðan opnast um misnotkun og áreiti af kynferðislegum toga en það var aldrei talað um þetta þegar ég var að alast upp og langt fram á mín fullorðinsár. Ég ber ekki mikla virðingu fyrir körlum, ég viðurkenni það. Og ég hika ekki við að nota kynþokkann til að fá mínu fram þegar kemur að karlmönnum. Því sá lærir sem lifir. Í gegnum tíðina hef ég lært á karlmenn, lært hvernig ég á að bera mig að til að fá mínu framgengt. Mig langar að segja ykkur frá og þið kannski veltið þessu aðeins fyrir ykkur. Það er enginn vafi á því í mínum huga að þessi reynsla hefur mótað mig sem konu.

Ég hef lent kynferðislega í karlmönnum alveg frá því ég var unglingur. Þeir sem leituðu á mig hafa oftar en ekki verið meira en helmingi eldri en ég. Eitt sem ég þoli ekki er þegar því er haldið fram að það sé konunum sjálfum að kenna að þær lendi í kynferðislegri áreitni eða það sem verra er – nauðgun. Hver segir slíka vitleysu, eru það karlmennirnir sjálfir? Ég ætla að stikla á stóru í frásögn minni.

Fyrsta minning mín um kynferðislega áreitni er þegar ég var 14 ára og hún er alvarleg. Bæði af því að ég var ung og einnig var brotið gróft þótt manninum hafi ekki tekist að koma fram vilja sínum. Ég hafði verið að passa hjá frænku minni í miðbænum. Frænka mín kom heim um kl. 3 um nóttina og ég sagðist ætla að labba heim. Bjó í hlíðunum á þessum tíma. Hún hafði ekkert út á það að setja enda vissi hún að ég var vön að bjarga mér og þetta var ekki svo langt í burtu. En eftir að hafa gengið í 10 mínútur var mér orðið kalt og ég ákvað að húkka mér bíl heim. Ég vissi að þetta var hættulegur leikur en ég var óhrædd og smá töffari á þessum tíma. Það stoppaði kall á fínum bíl, hann virkaði almennilegur, ég spurði hvort hann gæti skutlað mér upp í hlíðar og hann sagði mér að hoppa inn. Hann sagði ekki mikið á leiðinni og þegar hann kom í hlíðarnar keyrði hann framhjá götunni sem ég bjó í. Hann sagðist bara aðeins ætla að fara með mig í smábíltúr.

Mér leist ekki á þetta en var þó ekki orðin hrædd. Hann keyrði í Nauthólsvík þar sem hann stöðvaði bílinn, teygði sig yfir mig þar sem ég sat í farþegasætinu og læsti bílnum! Fór svo að káfa á mér. Ég var gripinn ofsahræðslu en ég brást þó snögg við og tókst að opna bílinn og hlaupa út í myrkrið. Hljóp eins hratt og ég gat yfir Öskjuhlíðina í kolniðamyrkri og beinustu leið heim til mín. Ég titraði og skalf. Ég þorði aldrei að segja pabba og mömmu frá þessu, ég var svo hrædd um að þau myndu herða útivistarreglurnar. Samband mitt við þau var heldur ekkert sérstakt og við ekki beinlínis trúnaðarvinir.

Ég fór erlendis sem au-pair stelpa þegar ég var 17 ára. Hafði ráðið mig í vist á frekar afskekktum stað, hjá fjögurra manna fjölskyld;, hjónum með tvö börn. Ég var látin þræla frá klukkan 6 á morgnana og vinnudeginum lauk klukkan 22 á kvöldin. Eina fríið mitt var um helgar. Fjölskyldufaðirinn þarna byrja fljótlega að sýna mér kynferðislega tilburði og að lokum var svo komið að ég var farin að læsa að mér allsstaðar, flýja hann.

Eitt sinn keyrði hann mig til læknis og á leiðinni tók hann upp mjög klúrt tal, spurði mig um hvort ég væri farin að sofa hjá og hann gæti nú kennt mér ýmislegt í kynlífinu. Mig hryllti við honum og ég ákvað að hætta í þessari vinnu sem ég og gerði. Það gekk illa að fá að hætta þar og það er saga út af fyrir sig.

Ég fékk vinnu í litlum bæ hjá annarri fjögurra manna fjölskyldu og allt leit vel út í fyrstu, þægileg vinna og gott frí. En þægindin stóðu ekki lengi yfir. Einu sinni þegar konan varð að skreppa vinnu sinnar vegna út á land yfir eina helgi þá skreið fjölskyldufaðirinn upp í rúm til mín um nótt. Ég varð ofsaskelkuð og æpti upp. Hann reyndi að róa mig og segja að hann ætlaði bara að vera góður við mig og mér myndi þykja það gott en þegar ég linnti ekki látum þá hrökklaðist hann fram.

Þegar ég hringdi heim grátandi þá trúði pabbi mér ekki. Hann sagði að ég hlyti að hafa eitthvað að gera með þetta sjálf fyrst þetta gerðist á báðum stöðunum. Ég man hvað mér leið illa þegar pabbi trúði mér ekki.

Þegar ég var 23 ára fór ég í fóstureyðingu. Ég fór í aðgerðina á sjúkrahúsi úti á landi. Læknirinn sem framkvæmdi aðgerðina lét sér mjög annt um mig, var hlýr og þægilegur. Eftir aðgerðina kom hann til mín og spurði mig hvernig ég færi í bæinn. Vinkona mín ætlaði að ná í mig og ég sagði honum það. Þá bauð hann mér far í bæinn því hann væri hvort eð er á leiðinni þangað. Ég þáði farið því mér fannst það skynsamlegt. Ég þyrfti þá ekki að snúa vinkonu minni.

Á leiðinni í bæinn fór maðurinn að spyrja mig óþægilegra spurninga varðandi kynlífið og ég man hvað mér leið illa og flökraði við þessum spurningum. Hann var nýbúinn að gera á mér fóstureyðingu!

Nokkrum dögum seinna hringdi læknirinn í mig. Sagðist vera staddur á hóteli rétt hjá heima hjá mér og bað mig að koma og hitta sig, hann ætlaði að bjóða mér í glas og smá spjall. Mér leist ekki á þetta en ég þorði ekki að neita svo ég fór að hitta hann.

Fyrst var allt í lagi , við spjölluðum bara um heima og geima en svo fór hann að færa sig upp á skaftið. Vildi að ég kæmi með sér upp á hótelherbergi. En ég sagðist þurfa að fara heim, væri ekki með pössun nema svo stutt. Hann vildi koma með mér heim og var frekur og ýtinn. Ég neitaði honum, fór og skildi hann eftir í fýlu. Sá hann nokkrum árum seinna í matvöruverslun með eina unga sér við hlið. Hann var mjög flóttalegur og lét eins og hann þekkti mig ekki. Ég var ekki hissa.

Þegar ég var 24 ára fór ég að vinna á fjölmennum vinnustað. Þar vann karl á sextugsaldri. Einhverju sinni þegar ég var á leiðinni heim til mín fótgangandi í vondu veðri, stöðvaði hann bílinn sinn og kallaði á mig, sagðist vilja skutla mér heim. Sem ég þáði fegin því veðrið var vont. Á leiðinni fór hann að spyrja mig út í peningamálin mín og ég sagði eins og satt var að ég væri í miklu basli. Þá bauð hann mér tugi þúsunda fyrir að fá að sofa hjá mér. Ég sagði nei takk, ég myndi redda mér. Hann sagði þá að ég myndi alltaf geta leitað til hans ef mig vantaði pening en ég vissi hvað bjó undir. Ég forðaðist þennan mann eins og heitan eldinn eftir þetta.

Þegar ég var 26 ára fór ég að vinna á nýjum vinnustað þar sem fólk frá ýmsum íþróttafélögum kom að borða saman í hádeginu. Einhverju sinni kom maður til mín og bauð mér út að borða, honum þætti ég myndarleg og hann myndi vilija kynnast mér betur. Þetta var myndarmaður í góðri stöðu, yfirmaður hjá virtu fyrirtæki en helmingi eldri en ég. Ég þáði það boð.

Hann bauð mér út að borða á glæsilegan veitingastað í borginni. Mér fannst ekki gaman, maðurinn var leiðinlegur og frekur, snobbaður og kvartaði mikið við þjónana. Eftir matinn bað ég hann um að keyra mig heim. Það fauk í manninn, hann varð virkilega reiður, sagðist hafa ætlaði að bjóða mér heim í glas og hafði ekki ætlast til þess að kvöldið endaði svona snöggt. Ég afsakaði mig og sagðist koma mér heim sjálf sem og ég gerði. Ég sá þennan mann aldrei aftur.

Í þessari frásögn er stiklað á stóru. Atvikin eru mun fleiri. Svo sannarlega hætti áreitnin ekki eftir að ég náði 26 ára aldri. En ég varð lífsreyndari með hverju árinu og gat betur tekist á við þessa hluti. Ég ber litla virðingu fyrir karlmönnum og ég veit að karlmenn eru hrifnir af mér. Af hverju ætti ég ekki að nýta mér það? Mér finnst ég eiga það inni.

heida@spegill.is

Höfundur: Heiða Þórðar