Karlmenn eru tussur, farðu!
15 nóvember 2011 - Heiða Þórðar
Ég stóð við gluggann og horfði út.
Ég upplifði mig enn og aftur sem fanga. Fanga minna eigin hugsanna.
Greindi ekki liti lífsins; allt svart, hvítt eða grátt.
Mannfólkið iðaði um göturnar, börn að leik. Sumir með blöðrur. Af hverju í andskotanum voru allir svona glaðir? Það eina sem ég fann fyrir var sorgin sem læsti sér um hjartað þennan svala morgun. Golan smaug inn um gluggann og gældi við nakin líkama minn.
Ég leit í kringum mig á þessum verustað mínum. Risastór stúdíóíbúð á 7. hæð, í París. Hér hafði ég búið mér til hreiður og skjól með rammgirtri ósýnilegri girðingu, gaddavírum og varðhundum.
Það var af sem áður var í gömlu og þröngu húsakynnunum sem ég ólst upp í sem barn og unglingur. Þessi íbúð var há til lofts og vítt var til veggja. Í miðri íbúðinni virkaði stórt rúmið einsog krækiber í helvíti. Í rúminu lá franskur djöfull sem virtist vera sofandi. Ég hafði kynnst honum kvöldið áður. Hann fullkomnaði heildarmyndina, hárið á honum passaði svo vel við rúmfötin, einhvern veginn.
Veggirnir voru málaðir í ljósgulum tónum og húsgögnin í öllum heimsins bláum litbrigðum.
Stjörnurnar, sólin, himinninn og nóttin.
Við gluggann sem snýr að torginu situr tölvan mín.
Minn tryggasti og oft á tíðum einasti vinur.
Ég tók mér stóran sopa af koníaki, sem brenndi eilítið. Gamalkunnur sviðinn sveik ekki og gaf mér hlýja tilfinningu í kroppinn.
-Reglur!
Ég glotti.
-Hvaða mannfýla bjó til allar þessar andskotans reglur? Reglur eins og að það megi ekki fá sér koníak fyrir hádegi. Koníak og ekkert kaffi.
Ég fékk mér sopa og annan. Mér var farið að líða ögn betur. Allt virtist mýkra, léttara og bærilegra einhvern veginn. Sársaukinn í brjósti mínu blandaðist léttri vímunni sem dansaði létt um hugann.
-Skál amma!
Eitt lítið símtal þennan sama morgun frá mömmu, hafði skyggt á tilveru mína til frambúðar að mér fannst á þessu augnabliki.
-Sæl elskan, hvað segirðu?
-Allt fínt, var að vakna, eitthvað nýtt af ykkur?
-Ekkert sérstakt svo sem, alltaf sömu helvítis blankheitin bara. Heyrðu jú, amma Gugga er dáinn. Hún dó í morgun.
-Ha?
-Já, já, svona er gangur lífsins, sagði hún allt að því elskulega og bætti svo við kaldhæðnislega:
-Hún er nú örugglega á leiðinni til þín, sjálfsagt á flugi yfir Færeyjum, lendir hjá þér á morgun um hádegisbil. Hún var nú alltaf svo hrifin af þér. Kerlingin hlýtur að kíkja við í heimsókn og kveðja þig, svona rétt áður en hún lendir í helvíti. Eins og ég hef margoft sagt þér þá var hún bölvaður kynvillingur og þessháttar fólk er ekki velkomið í himnaríki, svo mikið er víst. Annars er svo dýrt að hringja svona til útlanda. Ég hef ekki efni á þessu enda bara á örorkubótum. Heyrumst.
Þögn.
-Ekkert að frétta svo sem, amma var dáin.
-Dýrt! Amma mín var dáin.
-Himnaríki og helvíti, lesbíur og Færeyjar og ég myndi aldrei sjá ömmu framar.
Ég stóð hreyfingarlaus og horfði agndofa á símann.
Það sem hún mamma gat verið andstyggileg.
Hjartað fylltist af ólýsanlegum tómleika og lamandi sorg. Fyrsta ósjálfráða hugsunin var:
-En þú lofaðir...
Minningarnar þutu um hugann í óteljandi myndum og staðnæmdust við litla telpu í fangi ömmu sinnar, hvíslandi í heitum ástríkum faðmi:
-Amma, lofaðu mér að deyja aldrei, þú ert svo góð.
-Auðvitað ætla ég ekkert að deyja, hvaða vitleysa er í þér elsku barn, svaraði hún þá blíðlega. Strauk mér mjúklega um hárið, sagði sögur um kónga og tröll sem allar enduðu vel.
Telpan sofnaði vært í hlýjum, öruggum faðmi. Hún vissi sem var að amma stóð alltaf við það sem hún lofaði.
Ég og amma.
Ég færði mig frá borðsímanum og settist við tölvuna. Líkt og drukknandi maður sem hungrar í loft til að fylla kæfandi lungun var þetta eina leiðin sem ég kunni til að leita mér huggunar. Ég varð að setja hugsanir mínar niður á blað.
Kannski yrði þetta að afbragðs minningargrein sem kæmi fyrir augu almennings sem vottur um það hversu mikill snilldarpenni ég er. Kannski fengi ég verðskuldaða meðaumkvun vegna þess hversu mikið ég hefði misst?
Minningargreinin yrði svo lifandi sönnun þess hversu góða manneskju ég hef að geyma.
Ég reyndi af veikum mætti að raða saman agnarsmáum brotunum í eina heild, þar sem mér fannst á þessu augnabliki sem veröld mín hefði brotnað í þúsund mola.
Á milli þess sem ég drakk koníak með klaka, saug ég að mér sígarettureykinn með áfergju lengst niður í lungu.
Ég byrjaði að skrifa:
Missirinn er mikill og verður aldrei bættur.
Tómið aldrei fyllt.
Mér finnst ég svo einmana og ein í þessum heimi.
Röddin þögnuð sem huggaði mig í gegnum árin.
Hver á nú að segja mér að allt verði betra?
Hver á að þerra tárin?
Nú er það bara ég.
Hvar er mjúka höndin?
Elsku amma mín.
Þegar ég var lítil trúði ég því einlæglega að þú yrðir alltaf hér á þessu jarðríki, bara fyrir mig. Eftir að ég varð fullorðin; þú og stjörnurnar.
Þú alltaf svo ástrík og trygg, stjörnurnar svo blikandi, töfrandi og fallegar á himnum.
Það sem þú áttir sameiginlegt með stjörnunum mínum er að ykkur get ég treyst fyrir öllu; bænum mínum, hugmyndum, vonum og þrám.
Í ykkur býr ljós og friður og sérstakur staður í mínu hjarta.
Nú á ég stjörnurnar og fallegar minningar um góða ömmu.
Ég treysti því og trúi að þú sért hjá mér núna, í andanum.
Að þú haldir í hönd mína og vísir mér réttu leiðina inn í framtíðina.
Að ást þín og hlýja gefi mér styrk.
Nú eins og alltaf áður.
Þegar dimma tekur í kvöld, ætla ég að horfa upp í dökkleitan himininn. Horfa á stjörnurnar, finna fyrir nálægð þinni og senda þér fallega bæn. Í nótt og um ókomnar nætur.
Til að lina sorgina og sársaukann.
Reykurinn liðaðist um loftið og gamalkunna tikkið hljómaði um íbúðina.
Gamalkunna róandi tikkið, vinur minn. Ég brosti við, þegar mér varð hugsað til þess að amma myndi sjálfsagt æla ef hún yrði þess áskynja hversu væmin ég var og full sjálfsvorkunnar.
Ég gerði mér ljóst í einni svipan að það er alveg hreint með ólíkindum hvað fjarlægðin gerir fjöllin blá og dauðinn manneskjuna fallega, góða og gallalausa. Það getur varla verið sanngjarnt gagnvart nokkurri manneskju, lífs eða liðinni að setja hana í guðatölu. Að tilbiðja hana. Að leggja allt sitt traust á hana.
Amma Gugga var mér vissulega góð, en hún var gróf í háttum og fasi. Hrukkótt húðin var allt annað en mjúk. Hendurnar hrjúfar eftir mikið vinnustrit í frystihúsinu.
Svo ruddaleg var hún í kjaftinum að grjótharður sjóari roðnaði í návist hennar þegar hún var í essinu sínu. Hún var með þvagleka svo lengi ég mundi og af þeim sökum gekk hún með dömubindi um sig miðja, undir stoppuðum nælonsokkabuxum og alltof stórum nærbuxum.
Hún reykti Camel með engu filteri og lyktin af henni var allt annað en góð. Þegar hún þurfti að prumpa, lyfti hún einfaldlega upp annarri rasskinninni og lét vaða í grænköflótta ullarpilsið sitt, án þess að blygðast sín vitund. Þess í stað stundi hún af vellíðan.
-Ahhh...
En ég elskaði hana ömmu út af lífinu, þó ég dauðskammaðist mín fyrir hana oft á tíðum, sérstaklega sem unglingur.
Hún var traust og trygg eins og hundur.
-Komdu, hvíslar syfjuleg rödd á milli rúmfatanna á frönsku.
Ég fæ mér stóran sopa af stút og fylli lungun enn og aftur af reyk með áfergju. Ég lít á nýja vin minn í rúminu áður en ég legg frá mér flöskuna við hliðina á tölvunni. Hann er með hálfopin augun.
-Er allt í lagi? Spyr hann.
Ég svara ekki.
-Reglur, hver býr til allar þessar heimskulegu reglur. Hvaða afturkreistingur segir að ekki sé viðeigandi að njóta ásta fyrir hádegi á þriðjudegi með ókunnugum manni í París?
-Hver segir að það sem er gott, sé endilega rétt?
Ég geng kæruleysislega í átt að rúminu.
Ókunnugur líkami, ný lykt, ókunnugur maður. Svo óstjórnlega æsandi. Ég dreg af honum sængina og hendi henni í gólfið. Stend fyrir ofan hann eins og Guð skapaði mig og virði fyrir mér stæltan líkama hans.
Ég veit af raun að ekkert fær fullnægt mér á vitund gleymsku og er þess megnugt að lyfta mér upp til hæstu hæða, nema unaðsleg og dýrsleg kynferðisleg fullnæging. Þennan daginn með einhverjum sem ég veit engin deili á. Einasta manneskjan sem ég vil þekkja náið, er ég sjálf. Samt er ég ekki nærri alltaf viss um að ég vilji það einu sinni.
Ég teygi mig í hálsbindið sem liggur á gólfinu. Tek hendur hans og vef bindinu utan um úlnliðina, set þær við höfuðgaflinn og bind hann fastan. Hann hikar lítið eitt, en aðeins örlitla stund. Ég herði hnútinn enn frekar um leið og ég horfi ískalt í augu hans. Hann er minn á þessu augnabliki. Ég sest á fótgaflinn. Strýk á honum fallega skapaða fæturna og sé í dagsbirtunni að pungurinn er óvenjulega vel snyrtur. Hvenær fóru karlmenn annars að snyrta á sér punginn? Einhverja punga hafði ég séð í gegnum tíðina, sem voru eins og sundurtætt hænurassgöt.
Þarna sem ég sit og gæli við hann með fingrum, augum og tungu, langar mig helst til að rífa hann í mig.
Éta hann.
Ég heyri hvernig andardráttur hans vex og horfi í augu hans á milli þess sem ég kyssi hann allan og skoða hvern krók og kima. Tærnar, kálfana, lærin og magann.
Ég finn sælutilfinninguna hríslast um kroppinn, þegar ég finn að ég er með yfirhöndina. Þegar ég finn að hann er mér undirgefinn. Að öll mín snerting er allt sem hann þráir á þessu augnabliki.
Ég umturnast í óhemju, bít hann og klóra. Hann skelfur, titrar og stynur. Líkt og gráðugt dýr sleiki ég seltuna af hörundi hans, anda að mér lyktinni, hungrar í hverja einustu tilfinningu sem bærist um í líkama hans, drekk hvern einasta dropa. Nýt þess að finna hvernig hann er viðkomu og á bragðið.
Þegar ég er orðin svo viðþolslaus að hver einasta fruma líkamans grenjar eftir meiru, geri ég mig líklega til að setjast klofvega ofan á hann og rífa hann í mig.
Villt og brjálað myndu hljóð okkar sameinast í dýrslegum söng sem myndi æra mig og trylla. Við myndum sameinast í fullkominni einingu, eitt augnablik.
Það var þá sem ég fann fyrir heitum vökva á innanverðu lærinu.
Vonbrigðin voru algjör.
-Fyrirgefðu, veit ekki hvað gerðist, þú ert bara svo æsandi, muldrar hann afsakandi. Stuttu seinna þegar ég stari upp í hvítt steinloftið, skipa ég honum að fara.
-Ég vil fá að hitta þig aftur, hvíslar hann vandræðalega.
-Segðu einhverjum frá því sem stendur ekki á sama, hvæsi ég og bæti síðan við kuldalega um leið og ég sný mér frá honum.
-Karlmenn eru tussur, farðu.
Þegar hurðin lokaðist á eftir honum, léttir mér. Þessi Frakkadjöfull skildi ekkert eftir sig, nema eina ræfils brundslettu. Ég veit ekki einu sinni nafnið hans. Sem er fínt. Nöfn eru ofmetin. Ég þoli ekki Frakka.
Ég tók þá ákvörðun þennan morgun að flytja aftur heim til Íslands.
Ég vonaðist til að ná heim til Íslands í tæka tíð eða áður en amma kæmi prumpandi til Frakklands, berjandi að dyrum, reykjandi og blótandi, á leið sinni til helvítis með englavængi.
Úr bókinni Allra síðasta eintakið
heida@spegill.is
"Don't compromise yourself. You are all you've got." —Janis Joplin-
Leita
Ritstýrur
