Er það óþarfi?
23 nóvember 2011 - Steinunn Fjóla Jónsdóttir
Hvað ef mig langar til að þekkja þig? Vita hvað þú hugsar ef...
Muntu segja mér hvað þér finnst, um eitt og annað? Mun það falla mér í geð? Verður aftur snúið ef ég tek sénsinn...og segi hæ, þetta er ég? Komum að tala.
Kannski sest ég með þér í sófann, pínu nálægt. Þú hellir víni í glös, réttir mér annað. Svo þegi ég stutta stund, meðan ég horfi á þig, horfa á mig. Og þú hugsar, af hverju horfirðu svona á mig...
...ég myndi segja að mig þyrsti í það, ég fengi ekki nóg. Að mig langaði að festa þig lifandi við huga mér. Mig hér. Og þig með mér. Ég myndi segja að mér þætti þú sætur. Sætur við augun mín, sætari á tungu minni. Ég myndi segja, viltu þekkja mig. Komdu nær. Ég lofa.
Þú segist ekki segja neitt, nema það sé á hreinu. Þú ert nákvæmur, líka þegar...já, þú veist. Það veit ég svo vel. Svo akkúrat, það hræðir mig; hvað þú passar vel. Já, og hæ...hér er ég! Svona er ég.
Ég finn að þú ert smeykur, ég er það líka. Eigum við að leika? Einu sinni enn...og tala svo? Stundum heyrist það í þögninni, hærra en nokkur orð. Það sem við myndum vilja segja. En við drögum það á langinn. Þú þekkir mig sem snertir þig. Er það ekki bara nóg? Ég kann þig utan að. Þú flækist um mig alla. Hér og hér og hér...manstu?
Komdu nær, komdu bara og kysstu mig. Horfðu í augu mér á meðan. Við getum talað saman þannig, Hættum að vera svona fullorðin. Reyna sífellt að vera þroskuð, kunna af reynslunni. Að gera færri mistök. Er þetta ekki rétt, það sem virkar svona vel? Þú þarft ekki að segja mér hvað þér finnst gott, ég veit það...kann það. Elskan og ég elska það allt. Mér er næstum sama um hitt. Þegiðu þá bara.
Þurfum við að þekkja allt og vita allt? Hvað með það sem kemur á óvart. Ég hef aldrei gefið þér að borða, viltu það? Ég hef oft borðað matinn þinn. Setið í bílnum þínum, legið í rúminu þínu. Þú veist hvar ég á heima. Einn daginn? Sjáum til. Ef við viljum breyta taktinum. Er það hættulegt? Er rútínan örugg? Orðin svona stór. Á að taka sénsa...hvað ef við brennum okkur?
Vínið er búið, við sögðum varla nokkuð. Orð á stangli undir rós og bak við kossa. Ég halla mér aftur í sófanum þínum, þú kemur til mín. Það er betra að segja það svona. Engar sögur um allt og ekkert. Kysstu mig á hálsinn, leitaðu niður. Taktu mig úr og komdu mér til. Það tekur hálfa sekúndu. Þrýstu þér nær þar til ég gríp um handlegg þinn. Held fast og horfi í augu þér allan tímann. Hæ...þetta er ég, svona er ég. Þegar ég kem, viltu vita meira? Eða er það óþarfi?
steina@spegill.is
"Don't compromise yourself. You are all you've got." —Janis Joplin-
Leita
Ritstýrur
