Malar eins og köttur
21 janúar 2012 - Steinunn Fjóla Jónsdóttir
Hún stígur undir bununa og sápar kroppinn. Strokurnar fullar eftirvæntingar og henni finnst hún falleg. Malar eins og köttur og hlakkar til líkamlegra samskipta. Þegar svo ber undir eru fötin aukaatriði; engin þörf á kynæsandi blúndum eða glitri. Bara segja það sem segja þarf með atferlinu og augunum og einfaldur hlýrabolur og pils bundið um mittið fá enga athygli.
Hún málar augun, umgjörð augnaráðsins og hugurinn magnar upp stemmninguna.
Svo kemur hann. Skynjar um leið titringinn í loftinu. Glottir og sest við hlið hennar.
Hún lyftir bolnum hans og dregur hann yfir höfuðið. Færir hendurnar niður eftir bringunni og tekur um mittið, dregur hann að sér. Kossarnir eru blautir og heitir og fötunum fækkar. Hann dregur nærbuxurnar niður fótleggina og horfir milli fóta hennar. Augnaráðið æsandi. Varirnar fylgja augunum eftir. Mjúk tungan. Lág stuna. Æsandi stund. Ekki segja orð.
Hún veltir honum á bakið, leikur með tungunni við húðina, finnur saltbragðið og færir sig neðar. Dvelur þar til hún finnur að hann er að springa. Leggst á bakið og býður sjálfa sig fram. Hann snertir með fingrunum, gælir við brjóstin með tungunni. Kyssir hana. Svo langt síðan síðast. Þessi funheita tilfinning. Hún finnur hann milli fóta sér og beinir honum rétta leið. Þau renna saman. Alla leið. Hann reisir sig upp og horfir á leikinn. Hún læðir höndinni milli fóta sér og þau horfast í augu. Leikurinn æsist. Það er kynæsandi að fylgjast með.
Svo titrar hún. Húðin roðnar og vöðvarnir herpast saman. Hann kippist til og stynur. Lætur sig síga ofan á sveittan líkama. Hendurnar strjúka á honum bakið. Svo leggst hann við hlið hennar. Þau liggja saman og stara á stjörnurnar. Sveitt og andstutt með bros á vör. Engin þörf á glitri.
steina@spegill.is
"Don't compromise yourself. You are all you've got." —Janis Joplin-
Leita
Ritstýrur
