Spegill.is - Með þig svona djúpt

Með þig svona djúpt

26 janúar 2012 - Steinunn Fjóla Jónsdóttir

Hér sit ég og stari fram fyrir mig, alein í heiminum. Stundum gott. En svo stundum þarf ég þú veist. Að þú komir og nálgist andlit mitt, hægt og rólega. Miðir vörunum á mínar. Staðráðinn í að sökkva þeim á sinn stað. Djöfull væri ég til í það. Ertu að tikka í takt?

Þegar sá er gállinn á mér er ég handviss um að þú finnur það, ert að hugsa það sama. Svona er gott að ráða hvað ég hugsa. Það gefur þessu þetta extra. Þú veist, og ég glotti er ég rifja þig upp.

Fyrst er hann mjúkur og hægur. Bara svona seiðandi gælandi atlot milli munna. Þangað til ég legg lófana um höfuð þér og strýk niður hálsinn. Þú heyrir að það þýðir meira. Ég vil þig, allan. Gegndu mér. Hlustaðu á mig hugsa.

Þú tekur um mittið og færir þig niður mjaðmirnar, milli fótleggjanna. Strýkur hægt en ákveðið að staðnum sem kallar á þig. Og ég finn þig langa. Staður stækkar undir lófa mínum. Ég renni niður, hneppi frá. Það leiðir út og leikar æsast. Við kyssumst fastar, dýpra. Hendurnar fjarlægja allt sem fyrir er.

Þú þvingar þröngan bolinn upp fyrir höfuð. Hvað ef einhver kemur inn? Uss, hvíslarðu. Tökum sénsinn. Við brosum saman í kossi. Smellan losnar og haldari fellur í gólfið. Nú er ég berskjölduð. Þú elskar það. Hvort ég finn það. Svona.

Ég horfi í augun. Ekki lokuð allan tímann. Augnaráð sem tengir alveg niður, út um allt. Okkur langar, við ráðum. Og rötum saman. Þú inn í mig. Ég um þig. Og ég þrýsti þér nær, mér til móts við þig. Verum svona alltaf. Hugsa ég. Alein í heiminum, hvar ertu nú? Að hugsa það sama? Hvernig er annað hægt.

Að renna saman er það allra besta, góða stund, þar til ég byrja að titra.

Æ, ég gefst upp á þessu, get ómögulega klárað þessa hugsun með alla fingur á lyklaborði. Strýk á mér hálsinn og tipla niður stigann. Með þig svona djúpt, eftir þetta pár.

Kannski ég kæli mig í sturtu. Ertu enn að hugsa? Litla leyndarmál.