Nú vantar kaupmanninn á horninu
26 janúar 2012 - Lísa Björk Ingólfsdóttir
Þegar ég var lítil man ég eftir fullt af snjó í borginni okkar. Allir áttu keðjur til að setja undir bílana og stundum var algerlega ófært. Rafmagnið átti það til að fara af og það var alltaf svolítið spennandi. Það voru alltaf kerti og eldspýtur á ákveðnum stöðum til taks á veturna.
Það gat verið erfitt að gösla ófærðina til að kaupa mjólk og brauð hjá kaupmanninum á horninu í svona færð, en það hafðist nú samt þó svo börnin kæmust ekki í skólann.
Síðan leið tíminn, snjórinn var sjaldnast til vandræða hérna. Keðjur eru svo til óþekkt fyrirbæri og það er löngu búið að kaffæra kaupmanninn á horninu með stórum verslunarsamsteypum. Þeir hurfu með keðjunum góðu sem flestir höfðu í skottinu á veturna.
Núna allt í einu er aftur mættur á svæðið þessi gamaldags vetur með ófærð og öllu sem því fylgir. Samt reyna bjartsýnir Íslendingar sem ekki þekkja hina gömlu góðu daga, að dröslast um á bílum sem skarta sumardekkjum.
Keðjur hvað.
Sumir eiga ekki einu sinni skóflu. Horfa á þetta hvíta sem allt þekur og klóra sér í hausnum. White shit.
Ok ok – ég skal viðurkenna að ég á ekki skóflu og alls ekki keðjur. En er samt þokkalega ferðbúin á heilsársdekkjum og með fjórhjóladrif.
Sem þýðir að ég komst, eftir að vera búin að gösla snjó upp í mitti og eyða góðum tíma í að finna bílinn í snjóskaflinum og dusta af honum, út í Bónus.
Fólk þarf jú að borða – sama hvernig viðrar.
Þetta var mikil þrekraun. Ég leit út eins og snjómaðurinn ógurlegi þegar bíllinn var loksins ferðafær og búið var að útbúa nægilegt útsýni til að geta keyrt drossíuna. Ég tók innkeyrsluna á fartinu (engin skólfa sko) og hafði það af. Lullaði mér í Bónus og keypti í matinn.
Þegar ég kom svo aftur heim, sigri hrósandi, þá var búið að ryðja fjárans gangstéttina. Sem þýðir bara eitt. Metershár snjóskafl fyrir framan innkeyrsluna hjá mér.
Ég stoppaði úti á miðri götu og starði í örvæntingu á eyðilegginguna. Hvernig í fjáranum átti ég að sigla í gegnum þetta til að leggja minni ástkæru drossíu?
Fór út – fann að snjórinn var ennþá svona mjúkur og fínn, þannig að ég fór aftur í bílinn og bakkaði. Tók svo fartinn í gegnum snjóskaflinn. Það tókst í þriðju tilraun.
Síðan hefur snjóað stanslaust og Bónus er þokkalega ekki á næsta götuhorni. Eða þarnæsta. Eiginlega ekki í göngufæri.
Og nú sakna ég kaupmannsins á horninu.
Ástin er gildra. Þegar hún birtist sjáum við aðeins ljósið, ekki skuggana.- Paulo Coelho
Leita
Ritstýrur
