Ertu föst í sömu sporunum?
27 janúar 2012 - Lísa Björk Ingólfsdóttir
Við erum eins misjöfn eins og við erum mörg. Samt eiga margir mjög margt sameiginlegt. Eitt af því er að festast í sömu sporunum. Vinna við eitthvað í tuttugu ár en langa að gera eitthvað annað. Vera í einhverju „hlutverki“ sem samfélagið hefur skikkað okkur í samkvæmt hefð. Svo fjölmargt kemur til greina.
En ertu ánægð? Er þetta það sem þú virkilega vilt?
Eða er þetta það sem þú telur þig þurfa að gera. Til að viðhalda status, fjármagna lifnað eða eitthvað í þá áttina.
Í kvöld heyrði ég alveg frábæra setningu sem kom frá einhverjum spekingnum. Auðvitað man ég ekki nafnið á honum, sennilega löngu dauður. En boðskapurinn virkilega fór beint inn um bæði eyru, upp í heila og þaðan í hjartað:
Margur kýs að lifa í sömu þjáningunum alla tíð útaf óttanum við breytingar.
Eitthvað á þessa leið.
Ef að maður hugsar um þetta í smástund, þá er þetta alveg satt. Maður lendir einhvers staðar í lífinu sem verður síðan norm fyrir manni. Eða maður ákveður að halda fast í það sem maður hefur öryggisins vegna. Maður fórnar sér fyrir eitthvað eða einhvern.
Nú er ég klárlega ekki að tala um að maður eigi að yfirgefa börn og bú til að halda á vit ævintýranna. Það má ekki taka þessu svo bókstaflega að maður troði allri ábyrgð undir mottuna við útidyrnar og gefi skít í allt. Það væri oftúlkun á þessu.
Sumir eru reyndar svo sjálfmiðaðir og sjálfselskir að þeir eru til í að gera nákvæmlega það – alltaf. Tilbúnir til að yfirgefa allt fyrir tækifæri til frægðar og frama og henda öllu til hliðar. Selja mömmu sína fyrir gott gig.
Nei - ég er ekki að tala um það. Ég er að tala um milliveginn og kannski aðeins rúmlega það. Um að fylgja hjartanu og hætta að óttast breytingar. Taka þeim fagnandi, stuðla að þeim.
Stundum sér almættið um þetta fyrir okkur, þau okkar sem erum heppin. Við lendum í þannig aðstæðum að við verðum að breytast og breyta til. Aðrir verða virkilega að hafa hugrekki til að gera það sjálfir.
Það er ekki auðvelt, það er fullkomlega skelfileg tilhugsun að breyta öllu. Jafnvel svo skelfileg að maður festist í sömu sporunum.
Ef dyrnar lokast þá opnast alltaf gluggi einhversstaðar. Ef dyrnar standa alltaf galopnar en innst inni langar þig að loka þeim og opna glugga – taktu þá sénsinn. Skelltu fjárans dyrunum, læstu og hentu lyklinum.
Leyfðu þér að breytast breytinganna vegna – þín vegna.
Ástin er gildra. Þegar hún birtist sjáum við aðeins ljósið, ekki skuggana.- Paulo Coelho
Leita
Ritstýrur
