Blinda stúlkan -örsaga
28 janúar 2012 - Heiða Þórðar
Einu sinni fyrir langa löngu var blind stúlka. Hún fyrirleit allt og alla, var bitur sökum fötlunar sinnar og hafði allt á hornum sér. Stúlkan var af þessum sökum vinafá, en hún átti þó kærasta sem elskaði hana meira en allt annað. Og meira en allir aðrir.
Hún sagði alltaf að hún myndi giftast honum, ef hún gæti séð hann.
Einn morguninn þegar hún vaknaði sá hún fulla sjón, „einhver“ hafði gefið henni augu sín...
Stúlkan var að vonum afar ánægð með sjónina og að fá loksins að sjá kærasta sinn með berum augum. Hún varð þó mikið hissa þegar hún sá að kærastinn var einnig blindur.
„Núna sérðu mig, getum við gifst?“ spurði kærastinn glaður.
Hún svaraði:
„Og gera hvað? Við verðum aldrei hamingjusöm saman. Ég sé og þú ert blindur. Það mun aldrei ganga. Fyrirgefðu.“
Með tárin í augunum sagði strákurinn auðmjúkur:
„Ég skil, ég vil bara að þú sért alltaf hamingjusöm. Farðu vel með þig og passaðu upp á augun mín...“
heida@spegill.is
Ástin er gildra. Þegar hún birtist sjáum við aðeins ljósið, ekki skuggana.- Paulo Coelho
Leita
Ritstýrur
