Leiklist og blómabörn
7 febrúar 2012 - Lísa Björk Ingólfsdóttir
Leiklist er tær tæknileg snilld. Þá meina ég tæknileg, því þetta er tækni til helvítis. Allt annað en maður hafði nokkurn tíma látið sér detta til hugar.
Ekki það að ég sé pró en ég er að reyna að ná tökum á þessari tækni. Þú setur líkamann í ákveðnar stellingar og hættir að hugsa. Líkaminn sér um rest.
Kennarinn minn er líka alger snilld. Að hennar sögn er heilinn eingöngu til þess að læra textann og kúka. Meira hefur hann ekki með leiklist að gera.
Svo við fengum „búninga“ um daginn. Ímyndaða búninga þar sem við fórum með smáleik sem við kunnum, en það er hægt að leika sömu rulluna á ótal vegu. Útkoman er aldrei eins ef við breytum um líkamstjáningu. Líkaminn nefnilega kann alveg sitt – hann hefur alveg réttu viðbrögðin á tæru.
Nema í þessu tilfelli kom upp smá vandi hjá mér.
Ég átti að vera blómabarn. Hippi. Stoned. Reykt. Hvað það er kallað. Það er bara eitthvað sem hvorki minn heili né líkami hefur upplifað í raun. Bara séð í bíómynd og kannski í lífinu.
Mér fannst ekki að þetta væri að takast vel. Hvernig átti ég að henda heilanum og láta líkamann gera eitthvað sem aldrei hafði gerst.
Shit.
Taka tvö. Hugsaði í smá stund: Bleikir fílar á veginum. Hversu heimskulegt er það? Setti svo líkamann í „ég er barnaleg og kærulaus“ stellingar. Höfuðið er losaralegt á hálsinum og maður starir bláum augum út í loftið með kæruleysislegt bros. Slekkur síðan á heilanum og leikur hlutverkið.
Merkilegt nokk – þetta tókst. Ég kom þessu til skila á það raunhæfan hátt að fólk var alveg að fatta þetta. Sama hlutverkið og ég hafði leikið vikunni áður sem „pirrandi einstaklingur“.
Kann það sko.
Líkaminn er tær snilld. Þegar maður heldur að maður eigi að nota haus og heila er manni sagt að slökkva á draslinu. Nota bara líkamann. Þetta held ég að sé mín stærsta hugljómun síðustu ára. Þú sumsé kúkar með heilanum og leikur með líkamanum – ekki öfugt.
Merkilegt.
"Don't compromise yourself. You are all you've got." —Janis Joplin-
Leita
Ritstýrur
