Barnið hvað?
9 febrúar 2012 - Lísa Björk Ingólfsdóttir
Foreldrar skilja. Það er staðreynd. Sumir hafa sín ágreiningsefni, en eðlilegir og vel þenkjandi foreldrar halda börnunum sínum utan við þetta ferli. Þroskað fólk. Enda báðu börnin ekki um þetta.
Svo er það fólkið sem ákveður að gera barnið að aðalleikaranum í skilnaðinum. Því yngra, því betra. Því þá hefur barnið hvorki rétt á eigin skoðun, né þroska til að láta hana í ljósi.
Einhvern veginn stórefast ég um, að þegar foreldri er frá upphafi einbeitt í því að setja barnið í miðju skilnaðar, að það sé vegna ástar á barninu.
Karlmenn verða að afsaka þessa grein, en í mörgum tilfellum eru það þeir sem nota barnið sem stjórntæki. Það skal þó tekið skýrt fram að svo er ekki alltaf.
Skilnaður er sársaukafullt ferli fyrir alla aðila. Börnin líka. Þegar venjulegir þroskaðir einstaklingar sækja um skilnað er það að vel athuguðu máli, allavega án þess að gera börnin að aðalatriði. Þetta fólk reynir að vinna þó saman með börnin og taka tillit til þarfa þeirra fyrst og fremst. Flestir þessir skilnaðarforeldrar kjósa því sameiginlegt forræði. Þau bera bæði ábyrgð og skuldbindingar og vinna saman með börnin. Láta annan ágreining til hliðar.
Svo eru það aðilarnir sem eru haldnir brjálaðri stjórnsemi og frekju. Getur átt við um bæði kynin. En oft eru það karlmenn og ég kýs að tala hér út frá því.
Þessir menn hafa sem sagt, þegar skilnaður liggur í augum uppi, misst stjórn á konunni. Hvaða stjórntæki er þá best til að ráðskast með eða kvelja móðurina? Jú – auðvitað barnið. Svo þeir heimta forræði, umgengni umfram það sem þeir ráða við, eða umfram það sem hollt er ungu barni.
Skiptir barnið máli? Varla. Ekki þegar snúist er gegn konunni.
Karlmenn sem beita konurnar valdi í skilnaðarferlinu með því að nota barnið geta ekki með nokkru móti verið að hugsa um velferð þess. Þeir jafnvel taka börnin og halda þeim til að þvinga fram samninga.
Er það í þágu barnsins?
Uh – nei.
Þarna erum við að tala um algjöra valdbeitingu og stjórnsemi. Oft enda þessi mál með forræðisdeilum og öllum ljótleika skilnaðar sem hægt er að hugsa sér.
Enginn fer í þannig ferli ótilneyddur. Engin eðlileg móðir myndi láta barn sitt af hendi til einstaklings sem ekki getur sett tilfinningar barnsins framar sínum eigin. Hvað þá ef hann beitir valdi sem illilega bitnar á börnunum. Stelur þeim. Heldur þeim frá móður. Fleira í þeim dúr.
Mig langar til að minna ykkur á pistilinn hér á Speglinum sem heitir Mannleg illska. Sú saga er sönn reynslusaga. Haldið þið að þetta hafi verið gert fyrir barnið?
Lengi hef ég verið að skoða þessi mál. Flett upp dómum svo eitthvað sé nefnt.
Það sem ég hef komist að er mun meira en hægt er að setja í einn pistil. Jafnvel ekki tvo eða þrjá. En þetta er svo samhlekkjað t.d. ofbeldi á ýmsan hátt, að þessi mál þurfa að koma upp á yfirborðið.
Í öllu ferlinu er til staðar hræðsla allra þeirra sem að málinu koma. Nema kannski þess sem beitir ofbeldinu. Hann bara rífst og skammast og sýnir engar tilfinningar nema helst reiði. Það er ákveðinn útgangspunktur.
Á næstu dögum munum við fjalla meira um þessi mál. Þessi skelfilegu mál sem allir hræðast – líka kerfið, sem er hálf lamað þegar að svona málum kemur. Eitt er þó víst. Þroskað fólk getur unnið í svona ferli og reynt að lágmarka skaðann fyrir börnin. Fólk sem ekki hefur stjórn á sér og lætur reiði og neikvæðar tilfinningar stjórna gerðum sínum, illskast áfram og beitir öllum ráðum til að fá sitt fram. Það er varhugavert fólk. Fólk sem sennilega mun ekki breytast. Þeir sem nota börnin sín á þann hátt sem beinlínis skaðar þau andlega (eða líkamlega) ...það er fólkið sem gerir það að verkum að ekki er möguleiki að dæma sameiginlega forsjá.
Allavega ekki fyrr en lagakerfið og önnur úrræði fyrir börn fara að virka.
frh.
"Don't compromise yourself. You are all you've got." —Janis Joplin-
Leita
Ritstýrur
