Helvítis karlinn!
9 febrúar 2012
Hann kemur af góðum ættum og er vel efnaður helvítis karlinn, hann átti konu og þau voru vinahjón hennar ömmu. Amma þessi yndislega persóna sem hataði „púffukarla“ eins og hún kallaði þá, átti einn slíkan vin.
Ég var bara fimm ára. Þetta var venjulegur dagur, sól og blíða. Júní var að hefjast í Keflavík, systir mín sofandi úti í vagninum sínum. Mamma lofaði mér að fara upp á róló þegar hún vaknaði, en hvað á ég að gera á meðan? Kannski að ég heimsæki karl og kerlu því ég fæ alltaf vínarbrauð og epli.
Kerlan sendi mig niður í kjallara með karlinum, hann er eitthvað skrítinn ég finn að óttinn fer að læðast um huga minn. En ég var bara fimm ára og lofaði að hjálpa karli. Hann lætur mig koma nær og nær inn í vaskahús og tekur gamalt teppi úr þvottavélinni.
Ég finn ekki góðan sápuilm eins og af þvottinum hennar mömmu. En hugur minn skilur ekki hvað ég á að gera, munum það að ég er bara fimm ára og kann ekki að þvo þvott. Ég stend bara þarna og bíð eftir skipun en helvítis karlinn labbar á móti mér með vondu lyktina.
Ég stend þétt upp við vegginn, hrædd en veit ekki hvað er að gerast. Hann skvettir teppinu á gólfið og nuddar á sér punginn. Svona hafði ég aldrei séð. Hugur minn segir mér að hlaupa því þetta sé ekki rétt, en lappirnar hreyfast ekkert. Ég er stjörf af hræðslu en veit ekki hvað ég er að óttast.
Hann smellir buxunum mínum frá og stingur hendinni inn undir þær, ég heyri ekki neitt...er fangi hjá helvítis karlinum. Hann hættir áður en þetta fer verr og segir: Ætlar þú ekki að opna hurðina fyrir systur þinni? Hann endurtekur spurninguna nokkrum sinnum. Ég er föst í huga mínum, hvað þetta var rangt. En svo heyri ég systur mína kalla nafnið mitt í gegnum ekkann. Ég segi jú jú og opna hurðina. Þar er systir mín, hún er ekki orðin tveggja ára og átti að sofa úti í vagninum sínum. Hún er grátbólgin með hor niður á höku og með ekka eftir allan grátinn. Hvar er mamma? Hún umlar eitthvað og tekur í hönd mína og labbar með mig heim.
Hún er bjargvættur minn, enginn skilur enn í dag hvernig hún komst úr beislinu og úr barnavagninum. Var það hann afi minn heitinn sem kom þar við sögu? Það veit ég ekki fyrir víst, en ég hugsa til hans þegar ég hugsa þessa sögu um helvítis karlinn.
Sagan er ekki búin. Helvítis karlinn svipti mig einhverju, ég treysti ekki gömlum mönnum. Sorglegt hvað helvítis karlinn gat skemmt með þessu litla segja sumir en í huga lítils barns er þetta stórt atvik sem þarfnast aðhlynningar.
Ég frétti ekki af karlinum fyrr en hann var dauður, það var of seint fyrir mig. Ég var allan minn kynþroska aldur fórnalamb kynferðislegs áreitis af körlum sem voru komnir yfir aldur móður minnar. Mér var nauðgað af vini mínum.
Þetta allt var innilokað í svörtum kassa í huga mínum. Ég skildi ekki hvað það var sem ég gerði til að eiga þetta skilið, ég hlyti að vera svona mikill daðrari.
Ég vildi skilnað frá manninum mínum því ég fann mig aldrei í þessu lífi og allt var svo flækt og ruglingslegt. Ég gerði málamiðlun og talaði við prestinn og hvað gerir hún? Hún dælir upp úr mér sögunum og ég sit eins og sprungin blaðra. Af hverju sagði ég þér það sem ég hef aldrei viljað tala um? Ég var búin að blokka þennan kafla frá mér. Nei, þessi kafli elti mig þar til ég átti fund með prestinum og Stígamótum. Þar fékk ég útskýringu á því af hverju ég var fórnalamb allra hinna líka. Því helvítis karlinn setti á mig bölvun sem gerði mig að segul „púffukarlanna“.
Guðrún Eiríksdóttir
"Don't compromise yourself. You are all you've got." —Janis Joplin-
Leita
Ritstýrur
