Andskotans eiturlyf
13 febrúar 2012 - Steinunn Fjóla Jónsdóttir
Það er víst eitt sem er á hreinu í þessu lífi. Að við munum öll deyja. Einn daginn, kvöldið eða nóttina. Bara slökkva og hverfa á braut. Verðum við sátt þegar þar að kemur? Gerðum við vel, lifðum við lífinu sem best við gátum eða horfðum við á það fljóta hjá? Misstum við af kafla eða tveimur?
Þegar stórt er spurt, verður kannski fátt um svör. Þessi hugleiðing á sér uppsprettu, fleiri en eina, fleiri en tvær. Sumar ansi nálægt mér, aðrar ósköp fjarri. Ég hugsa samt.
Þegar stjörnur og einvalalið hæfileikafólks hrynur niður í kringum okkur á besta aldri. Hvað er annað hægt, en að hugsa? Hvað rekur fólk sem allt hefur til alls...í eiturlyfin?
Mikið er ég fegin að ég á rétt nóg og ekki svo mikið meira en það. Ósköp er ég glöð að ég er ekki heimsfræg og rík. Svakalega finnst mér ég heppin að finnast ég ekki þurfa á eiturlyfjum að halda, til að halda lífi...til þess eins að tapa því fyrir aldur fram.
Þetta skal ég muna. Þegar ég vakna og nenni varla fram úr en má til. Þegar ég þarf að strauja sem mér leiðist. Ef ég finn hvergi stæði fyrir bílinn. Þegar glasið dettur í gólfið með tilheyrandi glerbrotum og klístruðu kóki. Meðan ég tíni handklæði af baðinu, því dætur mínar voru svo mikið að flýta sér. Ef mér verður illt í tánum og kalt á höndunum. Þegar kattakassinn er fullur af ógeði...
...þegar ég er í vondu skapi og þegar ég er í góðu skapi. Lofa að gleyma því aldrei. Að ég er sem betur fer bara ég. Og það er hellingur. Með galtómt nef og æðar (nema af því sem þar á heima).
Mig langaði bara að segja takk.
...og já, takk Amy og takk Whitney. Fyrir tónlist sem yljar mér á lífi. En þið fóruð alltof snemma. Andskotans eiturlyf. Þau léku hér aðalhlutverk, á því er enginn vafi. Mikið vona ég að einhver hafi fengið kjaftshögg...og kannski geri eitthvað í sínum málum. Það var þá til einhvers.
steina@spegill.is
"Don't compromise yourself. You are all you've got." —Janis Joplin-
Leita
Ritstýrur
