Holdafar poldafar
13 febrúar 2012 - Steinunn Fjóla Jónsdóttir
Mikið get ég orðið langþreytt á umfjöllun um holdafar. Ég meina þegar hún stendur upp úr öllu öðru og gnæfir yfir eitthvað sem miklu meira máli skiptir. Ekki misskilja mig. Auðvitað vil ég og trúi á að fólk eigi að hugsa um heilsuna alla tíð. Borða fjölbreytt og hreyfa sig eins og því hentar. En guð hjálpi mér bara að ég vilji að allir séu endalaust í megrun eða fitun eða mátandi sig við myndir af allt öðru fólki. Hvað varð um að knúsa spegilinn?
Hvað um það að vakna að morgni, hugsa: Í dag ætla ég að hugsa vel um sjálfa mig. Í þessum orðum felst svo margt og svo miklu meira en að finnast maður feitur eða mjór í spegilmyndinni. Í líkamanum býr hún sálin elskurnar. Á meðan henni líður vel, líður kroppnum ekki illa. Leyfðu mér að útskýra. Ég er að tala um spegil sálarinnar. Áttu svoleiðis?
Ég get ekki ímyndað mér að nokkrum finnist dagurinn innihalda mikið ef hann snýst um að telja ofan í sig, berja á samviskunni, rakka niður egóið og vera bara endalaust í fýlu...af því að allt er bara svo óstjórnlega leiðinlegt og ekki eins og þetta og eins og hitt. Staldraðu aðeins við, hugsaðu með sjálfri þér: Hvað er það sem virkilega skiptir mig máli? Hvað finnst mér gott að gera? Gott að hugsa? Hverju vil ég áorka?
Ég skal segja þér sögu. Lífið er eitt og aðeins eitt. Við vitum ekki betur. Hver dagur er gjöf sem okkur er gefin. Hann byrjar að morgni. Vaknaðu! Þetta ert þú elskan...þarna, sjáðu. Þú ert fyrst og fremst persóna. Með langanir og þrár, áhugamál og í það minnsta vott af stefnu. Ekki satt? Eða ertu bara gangandi galtómt hylki og alls ekki eins og aðrir í laginu? Ferlega þætti mér leiðinlegt ef allir væru eins. Ha?
Nei, í guðanna bænum...stígum aðeins á bremsuna hér. Viljum við að börnin okkar alist upp í þessari einslitu og innantómu endalausu áherslu á útlitið? Ef við erum almennt hraust, sjáum til þess að við nærumst á skynsamlegan hátt og hreyfum liði og leggi á hvern þann hátt sem okkur þóknast vel. Getum við þá ekki hvað sem er? Ég er að tala um allt hitt, sem skiptir þúsund sinnum meira máli þegar á hólminn er komið en stærðin á buxunum, talan á vigtinni. Almáttugur minn, ég hef verið þarna. Fékk heiftarlegan megrunarsjúkdóm sem við köllum átröskun. Heppin ég, að ná að brjótast út. Aldrei aftur! Og ég vil hlífa ykkur...svo að við í sameiningu getum hlíft börnunum okkar.
Hættum þessu nú. Munum bara það; að ef börnin okkar sjá okkur ánægð og við leggjum þeim réttu línurnar þegar kemur að heilsunni. Þá ölum við upp heilsteyptar sálir sem kunna að njóta. Hugsa sér ef við næðum nú að útrýma þessari óraunhæfu spegilmynd sem endalaust er otað að þeim? Ha? Væri það ekki óskandi bara? Sakar ekki að reyna.
steina@spegill.is
"Don't compromise yourself. You are all you've got." —Janis Joplin-
Leita
Ritstýrur
