Góður Valentínusardagur
14 febrúar 2012 - Lísa Björk Ingólfsdóttir
Meðan turtildúfur eru að pískra um hvað eigi að gera merkilegt við þennan dag, þá sit ég alsæl með skottunni minni og dunda við heimilið.
Vissulega hef ég átt ótal Valentínusardaga með maka. Örugglega svona tuttugu og tvo í allt – jafnvel fleiri ef kærastar eru teknir með. Það merkilega er, ég man ekki eftir neinum þeirra. Ekki einum einasta.
Þessi Valentínusardagur er hinsvegar ljúfur og mun örugglega vera fastur í minningunni. Litla skottan mín er að ná sér eftir lasleika og er svo sæl og glöð. Dundar með barnahamar og nagla eins og enginn sé morgundagurinn. Áttar sig ekki einu sinni á því að það eru Alþingisumræður í sjónvarpinu. Svo dolfallin er hún. Svo kemur hún hlaupandi með afraksturinn, litlar spýtur negldar saman, brosandi út að eyrum.
Fór til barnasálfræðings í morgun og eftir smá spjall fékk ég að heyra að ég væri að gera hlutina rétt. Skottan hefur þurft að ganga í gegnum ýmislegt eftir erfiðan skilnað og ekki alltaf gott að átta sig á hvort maður er að gera réttu hlutina fyrir hana. Þannig að henni megi líða vel og farnast vel. Kerfið frekar erfitt að eiga við og oft þarf maður að virkilega taka á honum stóra sínum.
En þessi tími með sálfræðingnum var ein besta upplifun sem ég hef átt hvað það varðar, þar sem allstaðar eru raddir sem eru í mótsögn hver við aðra. Ekkert hefði getað glatt mig meira en að heyra frá sérfræðingi að ég væri að gera allt rétt og væri góð móðir.
Ekkert.
Létt í lund náði ég í hugrekkið úr rassvasanum og fór með minn ástkæra bíl í skoðun. Reyndar til að fá bara annan grænan miða og útlistingar um horror hvað budduna varðar. En var samt sátt. Ég dreif mig þó. Bíllinn er mér líka afar kær. Faðir minn heitinn átti hann og þetta er minn föðurarfur. Ekki bara bíll. Bíllinn minn hans pabba. Hef allavega smá tíma til að galdra fram meiri pening í budduna (allar ábendingar vel þegnar) og finna út úr því hvernig ég held dýrgripnum við.
Fór í Hagkaup og sá tilboð á nautakjöti til að útbúa Wok-rétt. Alveg innan „hvaðmáþaðkosta“ markanna. Hlakka til að dunda við það, syngjandi í eldgamla eldhúsinu mínu sem þyrfti klárlega andlitslyftingu (big time) – en er eldhúsið mitt.
Hundurinn minn er með fyndnustu afbrigðum. Smávaxin minipincher sem heldur að hann sé köttur. Þessa stundina kúrir hann á eldhúsofninum ofan á viskastykki – nei ég er ekki að grínast. Yndislegra og ástríkara dýr er ekki hægt að hugsa sér.
Ég sit við tölvuna og geri það sem mér er hugleikið. Skrifa. Eitthvað sem gefur mér svo miklu meira en konfekt og afskorin blóm. Er ekki mikið fyrir súkkulaði – já, ég veit. Skrítin manneskja. Afskorin blóm eru falleg, en þau deyja.
Stóra skotta kemur svo heim úr skólanum og blæs sínum unglingablæ yfir heimilið. Hvað verður veit maður aldrei fyrirfram.
Auðvitað samgleðst ég turtildúfum á þessum degi og vona að þeirra dúfulíf megi endast í organdi hamingju og vellíðan. Þó svo að mín reynsla sé sú að eftir að stóri neistinn sem öllu kemur af stað, er farin að minnka, þá er þessi dagur bara eins og aðrir vinnudagar. En kannski var ég bara óheppin.
En í dag – þennan Valentínusardag, ríkir bara ást og vellíðan á heimilinu. Þó svo að það eina karlkyns sé hundur og hann meira að segja geltur.
Ég vona að aðrir hafi líka fundið hina sönnu ást og hamingju. Fyrir mér felst hún ekki endilega í karlmanni. Hún felst í því sem við eigum og er okkur dýrmætt.
Megi allir ykkar dagar vera Valentínusardagar.
"Don't compromise yourself. You are all you've got." —Janis Joplin-
Leita
Ritstýrur
