Með fjársjóð í rúminu
17 febrúar 2012 - Lísa Björk Ingólfsdóttir
Kvöldið hafði verið óvenju erilsamt, en á góðan máta. Í fyrsta skipti í langan tíma horfði ég á fréttir með bros á vör. Það hafa heil ósköp dunið á okkar litlu þjóð undanfarið og mörg heimili blætt út. Önnur á leiðinni í sömu ógöngur. Stjórn í samkrulli við Alþjóða Gjaldeyrissjóð gert hvað hægt er til að herða sultarólarnar, hirða til sín eignir almennings í formi t.d. húsnæðis og skattlagt alla í kaf.
En við erum Íslendingar og látum ekki vaða yfir okkur á skítugum skónum. Svo þegar fordæmisgefandi dómur féll í Hæstarétti þennan dag, var augljóst að nú væri eitthvað að fara að gerast. Loksins eitthvað hagstætt fyrir almenning og heimilin en ekki alltaf bara fjármagnsfyrirtækin.
Það söng innra með mér lítill fugl þegar ég horfði brosandi á fréttirnar. Ég var hrærð. Ég var stolt af dugnaði einstaklinga hér á landinu okkar. Ekki minnkaði ánægjan þegar í kjölfarið kom frétt um að Grikkir væru búnir að fá yfir sig nóg að kröfum Alþjóða Gjaldeyrissjóðsins um sífelldan niðurskurð og eymd.
Það er ennþá vit í fólki. Það er ennþá von.
Ég sönglaði lítinn lagstúf á leiðinni fram í eldhús.
Þegar búið var að sinna kvöldverkunum spjallaði ég heillengi við systur mína um skemmtilegar uppákomur og í miðjum þeim gjörningi kom góður gestur. Góð vinkona sem ég hafði ekki séð lengi en vinskapurinn nær langt aftur á síðustu öld.
Við vinkonurnar settumst inn í eldhús yfir kaffibolla og röbbuðum um alla heima og geima, eins og enginn væri morgundagurinn. Þetta stefndi í met dag ánægjunnar þennan mánuðinn.
Fyrir vikið var ég aðeins seinni á ferðinni í svefn.
Þegar ég kom inn í svefnherbergið mitt tilbúin til að kúra mig undir mjúkri sænginni, var augljóst að einhver hafði verið á undan mér. Á koddanum mínum lá lítið yndislegt ljóshært krútt sem hafði dröslast þangað með bangsa sem var litlu minni en hún sjálf. Hlýjan streymdi um mig alla þegar ég ýtti henni varlega nær veggnum til að geta laumað mér undir sængina við hliðina á henni.
Þegar ég lyfti upp sænginni horfðu á mig brún augu. Litli hundurinn hafði fylgt þeirri stuttu og var búin að koma sér vel fyrir undir sænginni við hliðina á henni. Hann hafði líka druslast með bangsann sinn með sér, uppáhalds leikfangið þessa dagana. Sá bangsi var sem betur fer öllu minni en hinn.
Ég stóð þarna og horfði á fjársjóðinn undir sænginni minni. Hugsaði til hinna kollanna minna, öllu stærri á öðrum koddum.
Þvílíkt ríkidæmi. Öllu öðru dýrmætara.
Þegar ég lá í rökkrinu og hlustað í vindinn gnæða úti fann ég með hverri taug í líkamanum að rúmið mitt var fullt af ást.
Er nokkur tilfinning betri?
"Don't compromise yourself. You are all you've got." —Janis Joplin-
Leita
Ritstýrur
