Allir vegir liggja til Hvammstanga
20 febrúar 2012
Það var kvöld. Hann brunaði eftir þjóðveginum, hugsanir hans voru allar í þoku.
Tómar bjórdósir lágu út um allt gólf í bílnum. Hann var komin út á brún. Allt var búið í hans augum, hans eðlilega líf var horfið. Fjölskyldan farin. Heimilið farið og vinna sem dró úr honum viljann til að lifa var orðin langt fyrir aftan hann.
Bíllinn rásaði á veginum, eins og hann væri að keyra á ísilögðum vegi. Hraðinn var orðinn yfirþyrmandi, en það skipti hann ekki máli. Honum var orðið alveg sama um allt.
Hvammstangi. Hvaða vitleysingur merkti Hvammstanga á allar vegmerkingar? Mikið rosalega fór þetta í taugarnar á honum.
Alltaf varð leiðin styttri og styttri til Hvammstanga. Hann vissi ekki mikið á þessrri hraðferð, annað en að alltaf styttist leiðin til Hvammstanga.
Hann teygir sig eftir öðrum bjór og tekur fast um stýrið, um leið og bílinn rennur til hliðar og hálfur út af veginum, en einhvern veginn hafði hann rænu á að ná bílnum aftur upp á veginn.
Bjórinn var orðin volgur og ekki góður. Líklega góð lýsing á honum sjálfum akkúrat þá stundina. Hann keyrði áfram og fékk sér sopa af stút.
Hvammstangi eitt helvítis merkið í viðbót!
Hann hugsaði með sér að fara ekkert þangað. Hann hafði ekki hugmynd um hvert hann var að fara, þannig að Hvammstangi varð allt í einu ákvörðunarstaðurinn í hugarheimi hans. Þökk sé fíflinu sem merkti Hvammstanga á allar þjóðvegsmerkingarnar.
40 km til Hvammstanga. Jæja, það hlýtur að vera fallegt þarna fyrst það er minnt á þetta með nokkurra kílómetra millibili.
Hún sat á pallinum fyrir utan húsið sitt, þetta yndislega stjörnubjarta kvöld. Hún vonaðist eftir að fá að sjá Norðurljósin, þessum sem eitthvað fútt er í. Norðurljósunum sem skjótast yfir himininn og rigna svo loks niður.
Lífið var ekkert auðvelt þarna. Litla vinnu að fá og sú vinna sem var í boði var illa launuð, það fannst henni allavega. Hún fór sjaldan út fyrir bæjarmörkin. Sú hugsun skaust að henni að fara í smá göngutúr út fyrir bæinn. Hana langaði að sjá stjörnunar betur. Hún hafði heyrt að að ljósin skemmdu fyrir stjörnubjörtum himni. Þó það hafi nú verið meint fyrir ljósin í borgunum, en Hvammstangi var borg í hennar augum.
Hún stóð upp gekk inn. Fannst sér hlýja kápu sem hún skellti utan um sig og fór í gönguskóna. Hún þrammaði af stað. Út í myrkrið gekk hún og áfram og framhjá síðasta ljósastaurnum, inn í kolniðasvart myrkrið.
Eins yndislegt og henni fannst að vera komin frá öllu, þá var hún nú ekki nein hetja þegar kom að svartamyrkri og að vera ein. Hún ákvað því að fara ekki lengra. Hún gekk aðeins út fyrir veginn og lagðist í grasið. Hún hugsaði með sér:
-Það er satt sem þeir segja. Þegar maður kemur út fyrir bæinn og ljósin, kviknar ljós á himnum.
Þarna lá hún og dáðist að stjörnunum.
Hvammstangi.
Hann brunar framhjá, uns hann nauðhemlar og leggur bílnum á miðjum veginum. Eftir dágóða stund kemur hann bílnum í bakkgír og þegar hann kemur að vegmerkingunni bakkar hann á hana.
Hann stígur fastar á bensingjöfina og vegmerkingin skrapast meðfram bílum. Hver af öðrum birtast í farþegarúðunni; stafirnir: HVAMMSTANGI.
Hér átti hann að beygja. í ölæðinu sínu, mundi hann allavega eftir að gefa stefnuljós þegar hann beygði. Hann keyrði hraðar og hraðar, veg sem hann hafði aldrei keyrt áður. Beygjurnar komu hver á eftir annarri og alltaf fór bíllinn nær og nær því að kastast út af veginum.
Einn sopa í viðbót. Hann teygði sig eftir flöskunni og þá kom beygja.
Ekkert hafði sést til Norðurljósanna, en allt var til staðar til að það gerðist, veðurskilyrði hagstæð og ekki ský á himni. Það bara hlaut að gerast!
Ljós. Ljós!
Augu hennar galopnast til himna. Norðurljósin, tilgangur göngunnar á þessu kalda og fallega vetrarkvöldi. En þessum Norðurljósum fylgdi hljóð.
Hann leit snöggt upp. Bíllinn var að fara út af. Hann var orðin svo drukkinn að hann tók varla eftir því. Það tók líkama hans alltof langan tíma að átta sig á hvernig statt var fyrir honum.
Bíllinn fór út af. Beygjan var í smá hæð, örlítið lengra. Hann væri kominn að fyrsta ljósastaurnum að Hvammstanga. Helvítis Hvammstanga.
Ljósin voru á mikilli hreyfingu, það fór hrollur um hana.
Áður en hún gat rönd við reist, kom bíll. Annar hluti bílsins keyrði yfir hana miðja. Fyrst framdekkið og svo afturdekkið.
Eitt augnablik trúði hún ekki því sem var að gerast. Aðrar eins kvalir hafði hún aldrei fundið í líkamanum, en voru um leið skýr skilaboð um að þetta væri alls enginn draumur. Hún gat sig hvergi hreyft, utan að lyfta höfðinu og annarri hendinni. Bíllinn náði hinni hendinni, hún var brotin og það illa. Hún reyndi hvað eftir annað að reisa sig upp en ekkert gerðist.
Hann sat alblóðugur í andliti og illa lemstraður, rétt hjá fyrsta ljósastaurnum að Hvammstanga. Ó, hvað var frábært að vera fastur á Hvammstanga. Hann var of drukkinn til að átta sig á meiðslum sínum. Aðeins ein bjórflaska hafði ekki brotnað og honum fannst hann vera heppnasti maður veraldar. Nú var allt í lagi.
Alblóðugur með bjór í hönd. Rétt fyrir utan Hvammstanga.
Norðurljósin skutust yfir himininn eins og elding. Fallegri Norðurljós hafði hún aldrei séð. Hún hallaði aftur augunum.
Bjórinn var búinn. Hann skimaði með höndunum í myrkrinu eftir öðrum. Ef það væri bara til einn annar. Aðeins einn. Hann var orðin þreyttur á allri keyrslunni og öllu áfenginu. Augu hans lokuðust.
Hún sat á pallinum fyrir utan húsið. Í stað garðstóls sat hún í hjólastól. Lömuð. Uppá aðra komin. Hún mun aldrei geta átt börn. Bíllinn sá til þess. Hún hugsaði með sér að þetta vildi enginn maður. Lamaða konu sem að auki getur aldrei átt börn. Innilokuð á Hvammstanga í hjólastól, hún ætti aldrei eftir að fara neitt. Allir draumar farnir.
Hvammstangi var endastöð hennar drauma.
Hann er staddur á Litla Hrauni. Búinn að klára áfengismeðferð. Situr á hrauninu í pínulitlu herbergi. Hann hefur allt sem hann þarf til að lifa „eðlilegu“ lífi þarna inni.
Hann ætlar að taka sig á þegar honum verður sleppt. Hann ætlar að vinna í sér koma sér á góðan stað í lífinu. Staðráðinn í að byggja sig upp líkamlega og koma sterkari aftur út í lífið.
Hvammstangi var hans vakning. Hvammstangi var byrjun á betra lífi.
Aðsend saga, þökkum við viðkomandi vel fyrir.
"Don't compromise yourself. You are all you've got." —Janis Joplin-
Leita
Ritstýrur
