Ógleymanleg helgarferð
20 febrúar 2012 - Lísa Björk Ingólfsdóttir
Þegar ég var unglingur, þó í eldri kantinum sem slíkur, tók ég nokkur uppreisnarár. Vildi frekar vinna en fara í framhaldsskóla, sem ég svo gerði aðeins seinna. Hins vegar sé ég ekkert eftir því. Maður gat grallarast með vinnufélögum.
Eitt sinn var ákveðið að fara í helgarferð í Helludal, en þar átti fyrirtækið tvo sumarbústaði. Þetta var að mig minnir í febrúar eða mars og snjór yfir öllu. Við vorum á sjö manna bíl sem þótti sko flott í þá daga. Með hliðar rennihurð og öllu saman.
Við komum okkur vel fyrir og það var lagt af stað. Á Hellisheiðinni komumst við að því að það var ekkert gos í bílnum nema lítersflöskur. Vandamálið við það var, að bílstjóranum þótti ekki æskilegt að við blönduðum vodka út í líterskók og létum ganga á milli. Þetta var fínn bíll sem ekki mátti sulla niður í. Við vorum meira að segja svo dönnuð að við fórum úr skónum til að koma okkur vel fyrir.
Þegar við komum á Selfoss stukkum við inn í sjoppu og gerðum afgreiðslufólkið örugglega mjög hissa. Við báðum öll um tvær kók, eina stóra og eina litla – opna báðar. Fórum svo út og svolgruðum í okkur úr litlu kókflöskunni og helltum smá úr hinni til að geta fyllt upp aftur með glærum vökva.
Eftir þetta fór að verða glatt á hjalla í bílnum. Það var sungið og spjallað. Allir á sokkaleistunum, lappir hingað og þangað.
Það var kolniðamyrkur og frekar erfið færð. Við vorum löngu komin út af malbikinu sem náði nú ekki svo langt á þessum tíma. Hoppuðum og skoppuðum og sáum ekki glóru út um gluggana. Enda var okkur nokk sama.
Allt í einu stoppaði bíllinn. Viljiði hafa hljóð – öskraði bílstjórinn, en hann var líka aldursforsetinn – örugglega kominn yfir þrítugt sem okkur fannst frekar gamalt. Við þögnuðum og litum á hann. Hann og stelpan sem sat við hlið hans (og var næst elst – alveg komin yfir tvítugt) störðu fram fyrir sig út í sortann. Skyndilega urðum við vör við að það byrjaði að flæða vatn inn í bílinn. Við flýttum okkur að setja lappirnar upp í sætin og störðum furðu lostin á vatnsflauminn sem seitlaði inn um hliðarhurðina. Bíllinn var stopp og ekki hægt að starta honum.
Hvur fjárinn var í gangi? Það var engin á sem þurfti að fara yfir. En samt sem áður vorum við þarna á kafi í ísköldu vatni í svarta myrkri og bíllinn dauður.
Einhver opnaði hliðardyrnar. Viljið þið gjöra svo vel að loka hliðarhurðinni fávitarnir ykkar, öskraði bílstjórinn. Einum skó sem ætlaði að sigla út í myrkrið var bjargað og hurðinni lokað. Eðlilega var bílstjórinn pirraður. Edrú í vanda, með fullan bíl af unglingum í misgóðu ástandi. Fyrir utan dömuna sem sat frammí hjá honum og var örugglega að gera hosur sínar grænar. Fyrir aftan þau voru ég og vinkona mín í alveg þokkalegu ástandi, en strákarnir þrír aftur í voru kannski aðeins búnir að dreypa of mikið á glæra vökvanum.
Í fjarska sást ljós. Eina mögulega leiðin var að senda út björgunarleiðangur. Bílstjórinn og bílstjóradaman voru sjálfkjörin og við hin fengum stíf fyrirmæli um að halda kyrru fyrir og opna ekki hurðarnar. Hafa ljós í bílnum svo hægt væri að finna hann aftur í myrkrinu. Ég man að þegar þau óðu af stað náði vatnið þeim upp í mitti.
Sennilega hefur verið ísing undir vatninu því bíllinn skrikaði til í rokinu, sem líka var boðið upp á í þessu ógleymanlega ástandi. Við biðum þarna dágóða stund. Einn af strákahetjunum í aftursætinu var farinn að ókyrrast – eiginlega mjög svo. Við hin áttum í basli með að halda honum í ró. Hann var eiginlega alveg að tapa sér klukkutíma síðar þegar við sáum ljós nálgast. Þarna var björgunarliðið mætt á svæðið. Blautur bílstjóri og bílstjórastelpa komu aftur upp í bílinn eftir að hafa fundið bónda á bóndabæ sem kom á eftir þeim með traktor. Við vorum dregin upp úr vatninu, sem reyndist stafa af brostinni vatnslögn.
Þegar búið var að koma bílnum í gang var haldið áfram. Það var stutt eftir og það sást glitta í bústaðina eins og svarta hóla í myrkrinu. Við urðum mikið fegin þegar við loksins komumst inn og gátum náð okkur í þurr föt úr fataplastpokunum sem við höfðum meðferðis. Utan einn strákinn sem virtist hafa snúið sínum öfugt á labbinu upp að bústað svo þegar þangað var komið var hann tómur. Því var reddað (fötin fundust daginn eftir á víð og dreif utandyra).
Við fimm aftursætisfarþegarnir komum okkur þægilega fyrir í öðrum bústaðnum en bílstjóraparið í hinum. Þetta voru eins hús, virkilega notaleg. Tvö svefnherbergi og gott svefnpláss fyrir sex manns. Tvo í hjónaherberginu og það var ein stór koja og svo tvær einbreiðar í hinu. Stofan var notaleg og í loftinu voru þykkir bjálkar sem gerðu umhverfið enn notalegra.
Þegar við fimm vorum búin að spjalla dágóða stund ákváðum við að ryðjast inn í hinn bústaðinn. Sennilega höfum við vonast eftir að komast að einhverju djúsí. Okkur varð ekki að ósk okkar. En eftir að vera búin að sitja þar á spjalli í góða stund með bílstjóratvíeykinu, tókum við eftir því að einn vantaði. Þann sem hafði verið orðinn ansi erfiður í bílnum og vel bakkusaður.
Við hófum því leit. Hann var hvergi í bústaðnum svo við ákváðum að fara yfir í hinn bústaðinn. Þar leituðum við allstaðar, en hvorki sást af honum tangur né tetur.
Við vorum orðin svolítið smeyk og farin að skipuleggja leit utandyra þegar við allt í einu heyrum háværa hrotu. Hún kom að ofan. Á bjálkanum uppi undir rjáfri lá náunginn steinsofandi með hálffullt glas á maganum.
Bjálkinn var breiður – en stráksi var breiðari. Hvernig hann komst þarna upp vitum við ekki enn þann dag í dag. Og hvernig hann gat sofið með glasið á maganum án þess að það dytti niður. Önnur ráðgáta.
En það verður að segjast, að þetta var ferð sem ekki er möguleiki að gleyma.
"Don't compromise yourself. You are all you've got." —Janis Joplin-
Leita
Ritstýrur
