Spegill.is - Ráðist gegn mér með lygum

Ráðist gegn mér með lygum

21 febrúar 2012

Reynslusaga

Ég vil byrja á að þakka mjög góða umfjöllun um siðblindu og önnur mál sem hvergi er tekið á. Þið eigið þakkir fyrir það. Lengi hélt ég að ég væri ein en núna veit ég betur.

Mín saga byrjar fyrir nokkrum árum. Í upphafi var ég meðhöndluð eins og drottning af mínum fyrrverandi. Ég var ástin eina, eina konan sem hafði skipt hann máli. Allar hinar voru geðveikar á einhvern hátt. Höfðu komið illa fram við hann. Hann lék á alla mína vorkunsemi og ég trúði öllu sem hann sagði.

Fyrstu árin voru góð. Ég var ástfangin sem aldrei fyrr. Hefði gert allt fyrir þennan mann – gerði allt fyrir þennan mann. Eftir að við hófum sambúð voru málin að megninu til bara góð. Það eina var, að mér fannst mamma hans spila full mikið hlutverk í lífi manns á þessum aldri. Hann hafði þó búið hjá henni stóran hluta lífsins svo kannski var það skiljanlegt. Hún reyndar varaði mig við því að hann væri kannski ekki alveg eins og hann ætti að vera, en hann sjálfur sagði mér sögur af henni og hvernig hún kæmi fram við þau systkinin. Væri eiginlega geðveik. Ég trúði því nú ekki alveg, en fannst hún full stjórnsöm.

Eftir að við giftum okkur fóru málin að þróast á verri veg. Áður hafði hann talað vel um mig við mömmu sína, en nú var ég farin að finna fyrir því að hann kvartaði yfir mér við hana. Örugglega vissi ég ekki helminginn af því, en alveg nóg. Hún hafði líka mjög sérstakar skoðanir á t.d. heimilishaldi og barnauppeldi og bráðlega varð ég vör við að maðurinn minn speglaði þessar skoðanir á mín börn sem virtust fyrir vikið aldrei nógu góð. Þau áttu að sæta heraga, reglum sem raun voru úreltar þegar ég sjálf var barn. Það var enginn sveigjanleiki og ég skildi ekki þessa afstöðu og var alls ekki sammála henni. Þetta voru jú mín börn og kom þessari konu í raun ekkert við.

Síðan eignuðumst við barn saman. Fljótlega eftir það fór ég að taka eftir mikilli breytingu. Það var greinilegt að hann sagði af mér slæmar sögur við móður sína, án þess að ég hefði hugmynd um hvers vegna. Enda enginn fótur fyrir þeim. Hún átti það til að tala illa um hann (og hin börnin sín) og hann um hana. Samt spjölluðu þau í síma daglega eins og gamlar kjaftakellingar. Ég var fljót að átta mig á því að allt sem ég segði honum færi beint í mömmu hans.

Ég vil taka fram að það fyrsta sem gerðist í okkar sambandi var, að trúnaðarvinkonum mínum var hent eins og rusli. Ég var sannfærð um það að þær væru slæmur félagsskapur og ég gæti alls ekki haft samband við þær. Ég hlýddi. Veit ekki af hverju. „Meinlausar“ vinkonur fengu að vera, en samband mitt við fjölskyldu var eitrað.

Eftir því sem leið á sambandið fór ég að átta mig á því að ekki væri allt eins og það ætti að vera. Í kjölfarið fann ég meiri og meiri andúð frá hans fjölskyldu. Samt sem áður trúði ég foreldrum hans fyrir ýmislegu og hringdi til þeirra þegar ég var í vanda hans vegna. Hann tók slæm skapgerðarköst, ég var stundum hrædd og þorði ekki að leita neitt annað en til hans fólks. Vildi ekki sverta hann fyrir mínu fólki sem fannst ekki of mikið til hans koma. En þetta var maðurinn minn og ég vildi að fólkinu mínu geðjaðist að honum – svo ég þagði yfir öllum uppákomum.

Mér fannst ég mæta skilningi frá foreldrum hans þegar ég leitaði aðstoðar vegna þess sem hann gerði. Þegar hann æddi út í bræði, þegar ég varð hrædd og kallaði til þeirra eða þegar ég þurfti að flýja heimilið – en seinna fékk ég það allt í bakið eins og rýting.

Þrátt fyrir allan „skilninginn“ áður fyrr.

Þegar hjónabandið var virkilega á lokastigi var greinilegt að hann hafði sagt móður sinni ýmislegt. Því komst ég að seinna t.d. í matsgerð sálfræðings vegna forsjármáls. Málið var bara, að ekkert af því var satt. Þess utan var hún ekki vitni af þessum atburðum sem hún þó tiltók eins og hún vissi þessi mál betur en flestir.

Rétt fyrir skilnað var ég orðin verulega brotin á stöðugu andlegu ofbeldi og stundum líkamlegu. Alltaf var mér hótað með litla barninu okkar. Ef ég dirfðist að fara eða skilja, mundi hann taka barnið. Og til þess að veikja málstað minn urðu lygarnar, sem þó höfðu verið stöðugar, gagnvart mér ískyggilegri. Hann var virkilega búinn að sá fræjum sínum í mold þeirra sem stóðu með honum í a.m.k. tvö ár. Helst þá hjá móður sinni sem alltaf virtist standa með honum.

Undir lokin var hann farinn að ráðskast við mína nánustu. Vinkonur mínar fengu að vita hversu tæp ég væri vegna þunglyndis. Systir mín var líka höfð með í ráðum. Jafnvel fór hann til föður eldri barnanna minna til að útlista fyrir honum hversu tæp ég væri orðin. Á sinn lymskulega hátt náði hann athygli fólksins. Þó ekki nema í fyrstu, seinna sá fólkið sem að mér stóð svikin.

Hvernig honum tókst að koma þessu fólki í skilning um að ég væri óstabíl og ómöguleg, þrátt fyrir að hafa tekið háskólagráðu í okkar sambúð og unnið við fagið í tvö ár, er mér ómögulegt að skilja. Háskólagráður koma ekki upp úr Cocoapuffs pakka.

Þegar ljóst var að mér var alvara var brögðum beitt, eins og að taka barnið og halda því frá mér. Neyða mig til að samþykkja hluti sem ég vildi ekki samþykkja.

Auðvitað endaði þetta með forsjármáli. Maðurinn, sem aldrei hafði nennt að hugsa um heimili eða barn, vildi fá sinn föðurlega rétt. Ekki til að sjá um sig eða barnið sjálfur. Það hafði hann aldrei gert. En hann hafði mömmu sína. Seinna mundi hann finna næstu konu til að sjá um sig – og barnið mitt.

Hann byrjaði á að reyna að telja öllum trú um, m.a. barnaverndarnefnd, að ég væri haldin þunglyndi, kvíðaröskun eða einhverju ámóta og væri þess utan alki og ekki hæf til að sjá um börn.

Sú tilraun tókst reyndar ekki.

Það vildi svo til að ég sá ekki það sem hann sagði í stefnu sinni fyrr en langt var komið á forsjármálið. Ég hreinlega saup hveljur. Önnur eins vitleysa og viðbjóður...þetta var ofar mínum skilningi. Auðvitað var ekki hægt að færa rök fyrir neinu af þessu, hvað þá sanna það – enda var það eins ósatt og hugsast gat.

Í mínum málavöxtum rakti ég málin á heiðarlegan hátt. Í langflestum tilfellum hefði ég getað leitað vitna ef þess hefði þurft. Eða ég hafði pappíra sem bentu til þess að málflutningurinn væri sannur.

Hans saga var byggð á lygum – sumum hverjum sem var mjög einfalt að afsanna. Flottast var þegar hann tók barnið í burtu af heimili sínu og því kenndi um að móðir væri ofurölvi. Móðirin (ég) langt frá því að vera ofurölvi hafði samband við lögreglu og barnaverndarnefnd og allt var skráð. Það sem hann hafði ekki hugmynd um þegar hann gaf út þessa yfirlýsingu var að það voru vitni að því að þetta væri allt saman lygi. Þá reyndi hann að breyta frásögn sinni og heimfæra hana á annan dag. Merkilegt.

Þrátt fyrir öll viðurstyggilegu brögðin sem beitt var á tímum forsjármálsins og allar lygarnar sem áttu að gera mig hrædda – þá lét ég það ekki á mig fá. Ég hafði ekkert að óttast.

Hans talsmaður hjá matsmanni var að sjálfsögðu móðir hans, sú sem öllu trúði og stóð með honum. Þegar ég las ummæli hennar gat ég ekki annað en hlegið. Ég átti að hafa verið „óstabíl“ og bent manninum mínum að fara í burtu. Eh – já, enda ekkert smá búið að ganga á og í flestum tilfellum lét ég þau vita. En ég vildi alltaf fá hann aftur. Já aftur – ég reyndi mitt besta til að halda fjölskyldunni og hélt virkilega að ég gæti lagað ástandið. En nú var þessu hinsvegar stungið sem rýtingi í bakið á mér. Reyndar hafði ég bara einu sinni sent hann út og jú – tekið hann inn aftur. Í hin skiptin hljóp hann út og var oftar en ekki sendur „heim“ af mömmu sinni.

Nú – samkvæmt henni mátti hann helst ekki vinna. Guð minn góður. Honum var aldrei meinað að vinna. Því miður vildi hann helst ekki vinna fyrir launum, nema bara við sín eigin viðfangsefni. Hann gat ekki unnið með, eða fyrir aðra. Þessvegna voru fjármálin komin í rugl. En hún sagði að ég hefði tekið rafmagnið af vinnustað hans meðan hann var að vinna.

Halló – hún átti að segja frá því sem hún varð vitni að! Þetta var eitthvað sem hún hefði aldrei getað verið vitni af. Komdu tengdó – tökum af rafmagnið...

Nú – einnig kom fram að maðurinn minn var óvirkur alkóhólisti, en ég vildi fá að geta fengið mér bjór stöku sinnum á eigin heimili. Ég átti að sætta mig við að hvorki hann né foreldrar hans liðu það. Merkilegt að foreldrar alka og fíkils hafi ekki heyrt um hugtak sem kallað er meðvirkni. Ekki bar mér að hafa stjórn á honum. Alkar eiga að hafa stjórn sjálfir.

Það átti að vera óreiða á matmálstímum hjá mér. Það tók nú eiginlega öllu fram. Ég og börnin borðuðum á ákveðnum tíma, hann (sonurinn) var hinsvegar að vinna frameftir og borðaði þegar honum hentaði. Þess utan var þessi kona aldrei viðstödd matmálstíma. Hvernig gat hún talað um það í matsskýrslu fyrir dómi?

Ég átti myndarlega krakka, en samkvæmt henni voru þau óuppalin. Kunnu hvorki að heilsa né þakka fyrir sig. Algjört sinnuleysi í uppeldi og þau látin ganga lausum hala. Ég starði þegar ég sá þetta. Sá eini sem gekk lausum hala var heimilisfaðirinn, sonur hennar sjálfrar. Bæði eldri börnin stóðu sig frábærlega í skóla, með góðar einkunnir og frábæra mætingu. Eitthvað sem hún gat ekki státað sig af þegar hann átti í hlut á sama aldri.

Toppurinn var þó eftir. Ég las málsgreinina aftur og aftur. „Þau reyndu að vera góð við mig“. „Gefa mér gjafir þegar þau fóru til útlanda og þegar ég átti afmæli“.

Þvílík pína þetta hefur verið. Konan sem elskaði son hennar, skapaði honum atvinnu og heimili þegar hann hafði verið ráfandi um atvinnulaus í vímu í einhver ár. Þvílík fórn. Ég á meira að segja póst frá þessari manneskju þar sem hún segir að sonur hennar væri ekki sá sem hann væri nema fyrir mig.

Á ég að segja ykkur – svona framkoma er ömurleg. Ömurleg. Svo eru allar aðgerðir geng manni studdar, hvort sem það er að halda frá manni eigin barni eða ljúga að fólki. Þetta á að kallast amma barnsins míns.

Aldrei nokkurn tíma lét ég mína fjölskyldu vitna gegn, né mótmæla þessum manni í þessarri matsskýrslu. Nei – ég fékk fullkomlega hlutlausan aðila sem þó var vel inni í málum. Konu sem var á heimilinu oft í viku og annaðist litla barnið okkar.

Hafði hún eitthvað slæmt að segja? Nei – um hvorugt okkar sagði hún ljótt orð. En hún tók það fram að ég hefði hvorki verið rúmliggjandi, drykkfeld né neitt annað sem ég var ásökuð fyrir. Bara venjuleg útivinnandi móðir.

Þessi sanni og góði vitnisburður (um okkur bæði) fékk svo á tengdamóður mína fyrrverandi, að hún hringdi til hennar og „kvartaði“. Sagðist skilja að auðvitað þyrfti einhver að standa með „mér“. Sannleikurinn var sá að þarna var manneskja sem sagði bara sannleikann út frá því sem hún sá sjálf. Ekki til að vernda neinn og ekki út frá einhverju sem einhver annar sagði – eða „laug að henni“. Bara staðreyndir.

Þessi saga gæti haldið áfram endalaust. Ég gæti til dæmis sagt frá því þegar faðir eldri barnanna fékk nóg. Sá hinn sami og þessi elskulegi „maður minn“ fór að heimsækja til að sannfæra hann um hvað ég væri svakaleg. En þegar hann ásakaði son okkar um að hafa gengið í skrokk á systur sinni – þá gekk hann aðeins of langt.

.................

Maður spyr sig. Sér fólk ekki í gegn um svona hátterni? Telur fólk þetta eðlilegt?

Nei – þetta er ekki eðlilegt. Þetta er siðblinda. Ég þakka fyrir hverja reynslusögu sem ég les. Á tímabili hélt ég virkilega að mitt tilfelli væri einstakt. Það er það ekki.