Sviðinn mánudagur
22 febrúar 2012 - Berglind Bjarna
Einhverjum og þá aðallega nánum, mjög nánum vinum og fjölskyldu finnst ég ekki standa mig sem skyldi sem pistlahöfundur á Spegli. Það heyrist svo lítið í mér þessa dagana.
Málið er að ég er að lesa ÍSFÓLKIÐ!
Það má bara ekki trufla mig við þann lestur fjandinn hafi það. Ég er alin upp við það að sýna konum virðingu sem eru fastar við ísfólkið. Mamma mín stóð og hrærði í pottum lesandi ísfólkið. Hún vanrækti okkur systkinin á þessum tíma, alveg satt. Hún lét sem hún sæi okkur ekki, lét sem hún þekkti okkur ekki á ísfólkstímabilinu.
Ég var hneyksluð, virkilega krossbit alveg hreint yfir mömmu, helvítis ísfólkið! Ég hét því að ég skyldi ekki lesa þessar ruglbækur um galdra og djöfla og hef staðið við það þangað til núna.
Ég er dottin, ég er ástfangin, heilluð, ísfólkið er líf mitt og yndi. Þar sem ég elda ekki þá hræri ég ekki í pottum lesandi ísfólkið en ég feta samt í fótspor mömmu þegar kemur að vanrækslu barna, já já. Ég undrast það að þau hafi lifað af janúarmánuð, gjörsamlega sjálfala. Ég nýti hvern krók og kima, hverja einustu mínútu til þess að lesa og lesa, já og lesa. Ég loka mig inn á baðherbergi til þess að fá frið til þess að lesa. Svara ekki símtölum, dyrabjöllunni, engu....ég er að lesa ÍSFÓLKIÐ!
En ég sé mig knúna til þess að líta aðeins upp úr ísfólksbók númer 42 til þess að segja ykkur frá þessum mánudegi, þessum bolludegi og afmælisdegi einnar af mínum bestu vinkonum (best að halda því til að haga að afmælisdagur vinkonunnar hefur ekkert með ófarir mínar þennan mánudag að gera).
Ég eins og ávallt vaknaði í morgun til þess að hrinda börnunum niður stigann og út. Ég eldaði hafragraut sem var víst of þunnur...þunnur hvað! Vanþakklæti alltaf hreint, börnin þurftu að drekka grautinn sem er auðvitað hið besta mál mín vegna. Ekki voru þessar elskur sammála mér þar.
Þegar þau voru búin að drekka hafragrautinn þá mynduðumst við að græja boost. Við erum svo heilsusamleg fjölskylda að við boostum okkur í skóla og vinnu, allavega, jarðaberjum og drasli var sullað í blandarann með þeim afleiðingum að það kviknaði í.
Ó já, það kviknaði í blandaranum, svoleiðis eldglæðurnar spýttust um allt eldhús, KRÆST og klukkan bara hálfátta! Hvað á þetta að þýða? Og fjandans brunalyktin liggur eins og mara yfir íbúðinni. Það er djöfullegt að losna við svona lykt, oj bara en ég er svo sjóuð í öllu sem tengist bruna á heimilum, ég losa mig við lyktina með því að sjóða edik í potti og spýja svo úr öllum þeim ilmspreyjum sem ég finn á heimilinu.
Blandarinn er ónýtur. Ég auðvitað fer brjáluð í búðina þar sem ég keypti hann og fer ekki fyrr en ég fæ nýjan, það er á kristalstæru. Ég er geðveikt klár í að fara brjáluð í búðir með ýmist ónýta eða brennda hluti og fá nýtt, ef ekki nýtt þá inneignarnótu.
Ég síðan fer í vinnuna sem og aðra morgna. Þegar ég kem þangað þá byrja ég á því að kveikja á grillinu. Grillið gengur fyrir gasi og þennan mánudagsmorgun var gasið opið, altso, sá sem síðast hafði eitthvað með gasið að gera skrúfaði ekki fyrir það. Ég kem blásaklaus með kveikjara og ætla að kynda upp og þá........FHÚMMMMM!!
Gasstrókurinn vafði sig um andlit mitt og hár. Skelfilega brá mér verð ég að segja. Það sviðnaði framan af hárinu á mér, það sviðnaði hluti af annarri augabrúninni, það sviðnuðu hárin í nefinu á mér og ég var með trefil sem fór illa út úr þessu.
Á næstunni þarf ég ekki að:
Fara í klippingu nema kannski til þess að láta snyrta til hliðanna og aftan á. Ég þarf ekki að plokka vinstri augabrúnina fyrr en í sumar líklegast. Skelfilegt að líta í spegil núna, það vantar alveg góðan bút úr brúninni sko. Ég þarf ekki að fá lánaðan nefháratætarann hans pabba til þess að tæta úr mér nefhárin, þau eru brunnin, sviðin, horfin!
Ég anga eins og sviðakjammi. Ég veit ekki hvort að það er meiri brunalykt af mér sjálfri eða inni í íbúðinni.
Vinnuveitandi minn sem stóð þarna eins og álka á meðan ég nánast fuðraði upp, hjálpaði mér ekkert. EKKERT!! Ég auðvitað veinaði eins og særð gæs og hljóp um eins og hauslaus hæna alveg Ó MÆ GOD Ó MÆ GOD, ER VERIÐ AÐ GRÍNAST Í MÉR HÉRNA, HVAÐ ER AÐ FRÉTTA, FOKK BARA!
Á meðan ég var nánast brunninn upp og lent í viðjum helvítis þá glopraði vinnuveitandinn út úr sér:
Ætli myndavélarnar hafi náð þessu? Það væri snilld að sýna þetta á næstu árshátíð!
Já einmitt, ég fuðruð upp og samstarfsmenn mínir og vinnuveitandi nær dauða en lífi af hlátri á árshátíð, ég hef engan húmor fyrir því, bara alls engan! Enda húmorslaus með öllu.
Ég var góðan hálftíma að reyna að skola sviðin hárin af hausnum á mér, ég hefði getað gefið í hárkollu með þeim hárum.
Þetta var vægast sagt leiðindabyrjun á annars flottum degi.
Hilsen.
Sú sviðna.
P.S. Vinnuveitandinn heitir Toni og ég gef öllum þeim sem vilja símanúmerið hans og heimilsfang!
"Don't compromise yourself. You are all you've got." —Janis Joplin-
Leita
Ritstýrur
